Onbegrijpelijk 2

Nou ja, onbegrijpelijk was het niet helemaal gisteren als ik er nog eens goed over nadenk. Nadat ik de spuitplek had verwisseld, duurde het alleen zo lang voordat de bloedsuiker weer ging dalen, dus heb ik iets te flink ingegrepen, met als gevolg: een hypo in de avond.
Maar dat flinke ingrijpen komt omdat hoge bloedsuikers meteen pijnlijk voelbaar zijn aan handen en voeten en de daling zo langzaam gaat . . .
Soms lijkt het alsof het lichaam de insuline niet accepteert.
Zo lijkt het.

Enige tijd geleden verkondigde ik nog dat sinds ik de sensor heb mij duidelijk is geworden dat het managen van diabetes een kwestie is van strak rekenen.
Maar toch is daar niet alles mee gezegd. Toch zijn er nog vele factoren die een evenwichtige instelling verstoren, afgezien van  voeding, darmwerking en beweging zijn dat bijvoorbeeld hormoonschommelingen, infecties, stress, weersomstandigheden, slaaptekort, etc.
Diabetes is een stofwisselingsziekte en die stofwisseling wordt door vele factoren beinvloed.

24 uur per dag opletten valt niet mee, maar toch ben ik blij met de pomp en met de sensor. Zo kan ik dankzij de sensor zien dat mijn bloedsuiker nu 7,2 is. Prima score zo vlak voor het eten.
En dat eten wordt: saucijsjes, purée van aardappel en selderijknol met rode kool.

Onbegrijpelijk

Een tijdlang was de uitdrukking 'onbegrijpelijk' onderdeel van een reclame-slogan voor het snoepgoed van Haribo: onbegrijpelijk Haribo.
Toe maar en dan maak ik er alweer reclame voor ;-) Maar ja, mijn kinderen hebben jarenlang met plezier het spul gegeten, totdat de tandarts het verbood vanwege de gaatjes van zoon Jannes, arm kind.
Maar onbegrijpelijk hoort wat mij betreft ook onlosmakelijk bij de ziekte diabetes. Had ik vanmorgen tot en met de lunch nog prachtige bloedsuikers, allemaal zo rond de 5-6, was het na de lunch ineens afgelopen. Er ging zich een stijgende lijn vertonen naar de 16,9, ondanks om het uur bijspuiten.
Zojuist heb ik de spuitplek voor de pomp verwisseld - het naaldje zat niet dubbel, zoals ik had verwacht, maar er kwam wel wat bloed uit. En nu maar hopen dat de daling door blijft zetten.
Ik word er zo moe van, letterlijk en figuurlijk.
Komt nog bij dat zodra de bloedsuikers boven de 12 komen de pijnklachten van handen en voeten enorm toenemen.
Misschien wordt het tijd ook alarmen in te stellen voor stijgende bloedsuikers.
En nu is de bloedsuiker bij de 14,7 hehe eindelijk zakkend.

18 januari 2015

Vannacht 5.48 uur. Wakker geworden in het nieuwe huis met een fikse hypo. Ik was al een beetje wakker door het krabbelen van kat Tommy aan de deur. De katten hebben moeite met wennen aan het wonen in een flat en met name Tommy.
Er toch maar uit en een lekker bakkie thee met een beschuitje genomen.

Vandaag een memorabele dag.
In 1971 werd op deze dag diabetes bij mij gediagnostiseerd  door de schoolarts.
Ik zie nog hoe verbijsterd die man keek toen het wijzertje van de urinemeter begon te trillen en verschuiven. En omdat hij zo schrok, dacht ik: ik ga zeker dood.

Dood ben ik (nog) niet, maar wel heb ik flink last van de complicaties van de diabetes. Afgelopen weken nog meer dan anders. Met name van de handen die telkens gaan 'slapen' en vervolgens heel veel pijn doen. Heb er last van bij het typen en vaak word ik er 's nachts ook wakker van.
Dankzij de sensor gaat het wel beter met de bloedsuikerinstelling, maar het blijft toch schommelen.

Gisteravond wilde de suiker niet omlaag, ondanks telkens kleine insuline toedieningen. Het lijkt dan of de insuline door 'het systeem' niet opgenomen wordt totdat dat midden in de nacht wél gebeurt en doorslaat naar de andere kant.
Het evenwicht dat je zo nu en dan bereikt is telkens fragiel. Om 6.05 uur keek ik op de pomp: bloedsuiker 11,8. Zo snel schuift het van 3.1 naar 11,8. Bolus van 0,7 en m'n bedje in gegaan.

Zojuist na uitslapen (tot 11.30 uur notabene!) wakker met hypo nummer 2: bloedsuiker 2 ook.
Maar dit is een beetje eigen schuld, want voordat ik vannacht weer ging slapen, bedacht ik dat ik zóveel scheppen suiker in de beker thee had gedaan en de beschuit niet had verrekend met insuline, dus dat alsnog gedaan via de bolus wizard en hoppa 1,8 eenheden insuline erbij . . . en dan uitslapen zonder weer te ontbijten . . . tja . . .

De basaal had ik gisteren iets té heftig veranderd, dus zojuist de meeste standen weer gereset, behalve de avondstand die voor alle ellende van de afgelopen uren heeft gezorgd. En nu maar kijken hoe het vandaag zal gaan. Vanavond eten we, gezellig met Jannes, een maaltijd van pasta met sperziebonen, pastasaus, braadworst en Dupuis linzen - had er nog nooit van gehoord. Ben zeer benieuwd!

18 januari 1971 - 18 januari 2015: het 45e diabetesjaar in.

Het recept met de Dupuis linzen:
http://www.ah.nl/allerhande/recept/R-R1185224/pasta-met-linzen-en-worstjes

Eindejaars

Oudejaarsavond, nog twee nachtjes slapen en we gaan over naar ons nieuwe adres.
De afgelopen twee weken was het hard werken, met gelukkig veel hulp.
Het is nog lang niet af, maar het begint de vorm te krijgen die ik in mijn hoofd had.
Een mooie tweedeling in de kamer, zodat Marinus ook een eigen hoekje heeft.

Waar ik al bang voor was, bleek zo te zijn: ondanks dat we ontzettend veel weggedaan hebben, zijn er nog steeds teveel spullen. Vandaag dus weer naar grof vuil (Ha mevrouw, u weer hier?) en de bol.com account opgeheven, de verkoop liep toch al niet best. We wilden de boeken, dvd's en cd's meteen bij Noppes brengen, maar die was vanmiddag dicht.
Bij de aanblik van al die boeken (die al die jaren rustig in de kast hadden staan verstoffen en vergelen) kreeg ik het lumineuze idee om  in het nieuwe jaar na herlezing boek voor boek weg te doen . .  en daarna de boekenkasten stuk voor stuk ;-) Vandaag is de Leben-Jesu-Forschung van Albert Schweitzer gesneuveld, samen met het ABC van Kuitert. Het werd tijd ook!

Morgen de kleding en het linnengoed over. In de avond de spullen om de meneer van de KPN vrijdagmorgen aan het werk te zetten.

We krijgen al aardig handigheid in het uitladen met de transportwagen op de tweede etage bij de deur van de lift, waarna Marinus de spullen naar de lift sjouwt en ik de auto parkeer. Sinds we met dozen en al door de wind omver geblazen werden, mijden we een lange wandeling op het parkeerdek. Haren in de krul zetten hoeft ook niet meer - bij ieder zuchtje wind blaast het op het parkeerdek van Heel Europa op orkaansterkte.

En dan nu het jaar uitzitten temidden van lege kamers en lege kasten - op naar het nieuwe jaar!
Hopelijk gaat het dan met de bloedsuikers ook weer wat beter: had veel last van hypo's en veel pijn aan de handen en voeten.

    

 

 

 

Afscheid en nieuw begin

Zondag 23 november was er een afscheidsdienst in de Purmerkerk, de kerk waar ik 24 jaar mee verbonden was. De kerk was bomvol, er waren ruim tweehonderd mensen. Toespraken wilde ik niet, maar de teksten met persoonlijke woorden die mensen in een map en een bus hadden gedaan waren hartverwarmend! Mijn twee collega's die de dienst mede leidden, Wout en Jantine gaven me woorden ter afscheid en voor de toekomst mee, plus hun zegen. Ik trok mijn toga uit, als symbool van het einde van mijn dienstverband - dat bleek later door velen als bijzonder ontroerend te zijn ervaren.
En toen was er - tijdens een door de kerk aangeboden receptie met drankjes en hapjes - een enorme rij met al die mensen die mij en Marinus nog even de hand wilden schudden . . .

Prachtig allemaal!

 

 

 

 

En nu op naar onze nieuwe woning in Héél Europa.

De vloer is al besteld, de gordijnen aangeschaft en hulptroepen hebben zich aangemeld.

Ook wat dat betreft: prachtig allemaal!

Ik kijk er naar uit om vlakbij het stadje te wonen en gewoon gezellig, zonder de auto te hoeven nemen, regelmatig daar te kunnen rondlopen.

 

 

 

 

En met de suiker gaat het dankzij de sensor stukken beter! Het is zo heerlijk om ieder gewenst moment op de pomp te kunnen zien hoe het met de bloedsuikers staat zonder te hoeven prikken.

En ik heb het idee dat ik al in zeer korte tijd zeer goede resultaten boek wat betreft evenwichtige bloedsuiker-spiegels.

Ook prachtig allemaal . . .

 

PS Ik vond het fijn om nog in november een bericht te plaatsen op mijn weblog.

Weet niet hoe het zal gaan in december, als we druk zijn met de verhuizing.

 

 

 

 

 

 

 



 

Bloedbadje

Half drie vannacht: alarm.
Sensorfout.
Oei, wat is dát nou weer?
Bed uit en proberen snel in het boekje op te zoeken wat dit betekent en vooral: wat ik er aan kan doen.
Viel nog niet mee.
Maar uiteindelijk lukte het en daar stond het: Oorzaak: het sensorsignaal ligt te hoog of te laag . . .
Jaaaa . . . . en dan?
Onder actie las ik: 1. Bevestig alarm (ESC, ACT)
Dat had ik al gedaan en daarna ging hij weer af.
2. Als het alarm zich opnieuw voordoet, controleer dan het systeem met de teststekker (zie gebruiksaanwijzing).
De teststekker kon ik vrij snel vinden, de gebruiksaanwijzing niet.
Dus ik bracht de teststekker aan

en wachtte even, maar wist niet waarop.
Dus toen maar de zender opgelaten.

En dat ging snel, maar ik vertrouwde het niet.
Was bang dat hiermee de problemen niet opgelost zouden zijn en ik weer wakker gepiept zou worden, terwijl ik de laatste dagen extra slaap nodig heb.
Dus de sensor maar uit gezet en weer verder gaan slapen.

Vanmorgen met frisse moed een nieuwe sensor ingebracht, nadat ik de prikplaats voor de pomp ook verwisseld had.
Krijg ik bij de eerste poging meteen een bloedbadje:

lekker op de nuchtere maag!
Drie dagen eerder dan gepland heeft de sensor het dus weer opgegeven.
Maar voor de rest mag ik niet mopperen: de bloedsuikers zijn aanzienlijk aan het verbeteren dankzij deze sensor en het is ook heerlijk om veel minder afhankelijk te zijn van bloedsuikers via vingerprikken.

 

Misschien kan ik dan ook weer pianospelen zonder pijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wordt vervolgd . . .  

No carbs today

'No carbs today' leek me een leuke titel naar het liedje 'No milk today'.
Koolhydraten noemen ze in engelstalige landen carbohydrates, ofwel carbs. Afgelopen weekend besloten Marinus en ik even koolhydraten te mijden om wat gewicht kwijt te raken. Dokter Franken, zeg maar. Beter dan Sonjabakkeren, want daar viel ik geen gram van af. En het moet ook helpen om betere glucosewaarden te krijgen.

Vandaag werd het resultaat uitgelezen van twee weken CGM, continue glucose monitoring. Er zat een terugkerend patroon in. Dat is goed, want dat betekent dat dat patroon misschien al snel door verandering van basale standen verbeterd kan worden. Ook bleek mijn insulinegevoeligheid niet goed ingesteld te zijn, of door mij - eigenwijs als ik ben - ten onrechte veranderd.
Vanavond dus low-carb gegeten, d.w.z. alleen vlees en groenten en sinds die tijd heb ik een glucose rond de 7,5. Mooier kan niet. Het fijne van de sensor is dat je iedere minuut kan zien hoe je glucose spiegel is, zonder telkens te hoeven prikken in de vinger. Geeft een gerust gevoel.

Zing maar gezellig mee met de nieuwe text: No carbs today:

https://www.youtube.com/watch?v=AuGWNshGM64

PS Natuurlijk komen we niet helemaal zonder koolhydraten goed de dag door. Dokter Frank schrijft er ongeveer 20 voor per dag. Als Marinus en ik vanavond toastjes nemen, zit ik aan de 15,4 met Melbatoast en Marinus aan de 21 met Lu.