Vandaag 55 jaar diabetes mellitus
Hoe werd ik wakker, deze dag 55 jaar geleden?
Het is 18 januari 1971.
Ik ben elf en een half jaar.
Zodra mijn ogen open zijn, voel ik me doodmoe.
Mijn mond zit vastgeplakt. Ik verga van de dorst, die al maanden duurt en niet overgaat na drinken.
Met moeite kom ik mijn bed uit.
Die ochtend komt mijn moeder mij uit de klas ophalen en ga ik naar de schoolarts.
Even later zie ik de ontzetting op zijn gezicht als hij het resultaat afleest van mijn ingeleverde urineportie. Een wijzertje, dat niet moet uitslaan, slaat uit.
En ik denk maar één ding: niemand kan mij redden: ik ga dood!
Vandaag, 55 jaar later denk ik: als ik nu zou sterven zou het met een glimlach op mijn lippen zijn.
Die with a smile, naar dat prachtige lied van Jack Jarryd en Sophia, dat ik afgelopen vrijdag voor het eerst hoorde.
If the world was ending I wanna be next to you
If the party was over and our time on earth was through
Ja, het einde van de wereld leek 18 januarinm1971 nabij.
Maar genoeg drama.
Terug naar de feiten.
55 jaar diabetes! Ik had nooit gedacht dat ik het zou halen.
Tuurlijk, ik kan elk moment dood neervallen, maar ik heb ondanks 50 jaar ellende vanwege die diabetes toch een mooi leven gehad: liefdes geleefd, kinderen gekregen, kunnen werken met mijn talenten.
En oké er is wel behoorlijk wat kapot in mijn lichaam (vaten, zenuwbanen, ogen, hart) maar ik ben er nog.
Wat een verschil met 55 jaar geleden, toen we nog glazen spuiten uit moesten koken. Tot aan april 2012 toen ik eindelijk een insulinepomp aansloot. De geschiedenis is goed te zien in de onderstaande foto:
Sinds 5 jaar gebruik ik de 780G pomp die om de 5 minuten mijn bloedsuiker meet via een sensor en dat doorgeeft aan de pomp die daarop reageert.
Sinds die tijd hoef ik niet meer elke dag 8 of meer keer te prikken in mijn vingers; hoef ik niet meer 24 uur mijn bloedsuikers in de gaten te houden: de pomp draait als een dieselmotor.
Eén keer per week een nieuw plek zoeken voor de pompaansluiting en voor de sensor.
Natuurlijk gaat er ook wel eens wat mis, want techniek is techniek. Kan dus haperen.
Maar ongekend is de vooruitgang in diabetes-hulpmiddelen geweest in de 55 jaar dat ik het heb.
En inderdaad kan ik nu sterven met een glimlach op mijn lippen,
maar ik doe het niet!
Want het leven is nog veel te mooi.
Met alle mensen waar ik van hou om me heen.
waarheen jij ook gaat, daarheen zal ik je volgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten