Terugblik op een kortstondige ontregeling

Vanmorgen werd ik wakker met een fikse hypo. Dat was te verwachten.
Gisteravond had ik nog een beschuit en een boterham gegeten en voelde de maag rustig.
De gebruikelijke avondtabletten voor cholesterol, bloeddruk (gedeeltelijk) en bloedverdunner heb ik niet genomen, maar wel de omezaprol (maagzuurremmer) en dat heeft blijkbaar ook goed zijn werk gedaan.
Nadat ik al enige tijd in bed druivensuikers naar binnen had gewerkt meette ik om 18.15 uur 2,9.
Maar momenteel is Marinus koffie aan het zetten en krijg ik daar een beschuit bij met kaas ;-)
Heb even in de meter gekeken naar de waarden van gisteren. Best wel een dramatisch overzicht:

Dinsdag 16 april
8.30 uur  7,8    -  de dag begon gewoon

16.20     22,8
16.45     20,9
17.15     22,3
18.00     21,7
18.30     21,8
19.00     23,5    - hier heb ik extra ingegrepen met de pen en lange naald
19.30     19,1
19.45     18,2
20.30     17,6
21.00     14,6
22.00     13,5
22.30     11,7
00.00       9,1
00.30       7,5   -  toen eindigde de film die we bekeken: The name of the rose

Het is een combinatie geweest van een verbogen infuusnaald en een buikgriep.
Vandaag gaan Marinus en ik voorbereidingen trefffen voor zijn verjaardag morgen.
Ik heb 2 recepten van pasta met vlees en met vis, zalm. De zalm ga ik straks op een plank in de oven roken. Door de geur van het cederhout krijgt de vis dan een heel bijzondere smaak. Op de volgende  site http://www.ovenplank.nl/ staan mogelijkheden en recepten. Ik heb de plank overigens veel goedkoper gekocht in een winkeltje in Haarlem, waar we onlangs in de buurt moesten zijn.
Het zal best lekker worden.

Wat is er aan de hand?

Zo loop je te verkondigen tegen Jan en alleman dat het met de suikers prima gaat en wissel je keurig op tijd van spuitplek en zo heb je ineens een score van 22,8 in het display.
Wat is er aan de hand?
Rond het middaguur nam ik mijn kans waar en at tussen de middag, terwijl Marinus naar zijn filosofieles was (hij is asperge-hater) verse asperges met 2 kriel-aardappelen, ei en wat ham.
Daarna voelde ik me steeds minder prettig, had diarree en besloot rond half 2 naar bed te gaan. Mijn handen en voeten deden verschrikkelijk pijn, maar toch lukte het op de een of andere manier om wat weg te sukkelen.
Tegen half 5 stond ik op  en meette een bloedsuiker van 22,8. Snel testen of het infuusset doorliep en veel insuline erin en naar beneden om te proberen eten voor te bereiden. De suiker wilde niet dalen, terwijl de insuline al na 15-20 minuten iets moet doen. Ik werd steeds misselijker.
Marinus kwam thuis en normaal gaan we dan gezellig bij elkaar zitten en nemen ieder een drankje en hij een sigaar, maar dit keer ging ik naar boven met een cola light. Dat wil wel eens helpen tegen darmproblemen en misselijkheid. Het hielp niet. Ook rechtop aan mijn bureau zitten hielp niet. Ik nam met wat water immodium in.
Ik voelde wat pijn op de borst en dacht: zou er iets met mijn hart aan de hand zijn: boezemfibrillatie, al eerder gehad, gaf ook een beroerd gevoel?
Bloeddruk gemeten: 150 over 75, dus goed.
Marinus kwam naar boven en ineens moest ik rennen naar de badkamer en alsnog overgeven. Dat luchtte op.
Ik besloot het infuusset te ontkoppelen en zag dat de naald helemaal krom was. Er was dus al driekwart dag geen insuline in gegaan. Snel weer een andere spuitplek.
Ondanks dat steeg de suiker weer tot 23,6. De 8 eenheden insuline leken niets te doen,
Voor dit soort noodgevallen heb ik van Belinda extra lange naalden gekregen die je met de pen kunt gebruiken. Het is bijna een jaar geleden dat ik ben overgestapt van de pen naar de pomp, maar zojuist heb ik de pen weer gebruikt om met een 12,7 mm naald 8 eenheden insuline dieper in te brengen.
En nu maar kijken wat er gaat gebeuren.

Wat is het nu geweest? Wat was er aan de hand?
Was het iets met de asperges, waarvan ik er welgeteld maar 1 van de 5 echt lekker vond?
Is het een buikgriep?
Kwam het door de bloedsuiker-stijging?

Mooie foto - dankzij mijn mobiel - van de kromme naald en de insulinepen met lange naald:

Zojuist weer gemeten: 19,1. Na twee uur is de dalende lijn weer ingezet. Pffffff.

Zichtbaar ziek zijn

Na bijna twee maanden ziek te zijn, even weer een bericht.

Dankzij de tijd die ik nu meer heb, krijg ik meer grip op mijn diabetes en dus betere waarden. Voor het eerst in tijden had ik eergisteren een dag waarop alle bloedsuikers onder de 10 bleven. Hier is het overzicht:

BS                   E          KH     

Dinsdag 12 maart  2013

N (8.00)        9,3                 1,5      3-5

10.00            7,2
13.00            5,0                 5         40                  
16.00            7,9                 1,5      12                                         
18.00            6,0                 6,6      45
23.00            7,3

Helaas vertaalt dat zich niet in minder pijn. Sterker nog, het lijkt alsof de pijn in de voeten en de handen erger wordt. Maar dat kan ook door de kou van de afgelopen dagen komen.

En dacht ik vroeger dat vermoeidheid vooral te maken had met hoge bloedsuikers – dat is dus absoluut niet zo. De vermoeidheid is chronisch blijkbaar. Hij slaat ook toe op meerdere momenten per dag.

Van mijn tante Rola ontving ik tijdens een reünie van onze familie in 2009 een copie van brieven van mijn ouders gericht aan haar – tijdelijk wonend op de Bahamas -  in de periode dat mijn zusje Wendelmoet baby was en ik diabetes kreeg.

Daarover schreef mijn vader op 24 januari 1971 – 6 dagen na de ontdekking dat ik diabetes mellitus type 1 had - het volgende:

“Van moeder (dat was mijn oma Renske) weet je inmiddels dat Annemike in ’t ziekenhuis ligt. Het gaat aardig goed; ze heeft zich erbij neergelegd dat ze een paar weken daar moet blijven en ze is echt bezig te wennen aan de gedachte dat ze haar leven lang gehandicapt blijft.”

Ja, gehandicapt. Dat klinkt minder erg dan ziek zijn.

Hij schetste verder een dramatisch beeld van de voorafgaande tijd:

“We ontdekten het eigenlijk een week geleden, toen ze per dag ongeveer 5 à 6 liter dronk. Zondag was het niet meer te harden.Ze was broodmager in één week, spierwit en doodmoe. De schoolarts heeft haar doorgestuurd naar de huisarts, toen meteen naar de specialist en meteen in het ziekenhuis. Ze heeft nu al 4 dagen injecties en dat helpt natuurlijk. (…) We moeten nu het beste maar hopen.”

Ergens in de begin jaren 80 toen ik begon met preken kwam ik die schoolarts weer tegen in Kedichem. Ik had daar een dienst geleid en hij schudde me de hand en zei: “Ik ben de arts die ontdekte dat je diabetes had. Ik was altijd benieuwd hoe het met je was gegaan en ben blij vandaag te zien dat je plezier hebt om voor te gaan in een dienst.” Hij heette van de Andel en ik was oprecht ontroerd hem weer te ontmoeten. Het moet voor zo’n man ook een schok zijn geweest om bij een kind van 11 ½ jaar zo’n ziekte te moeten constateren.Ik zie nog hoe hij een plastic bekertje in zijn hand had met een wijzertje en dat dat ding verschoof en trillend een waarde aangaf die niet deugde – want dat was duidelijk af te lezen van zijn gezicht.

 Een leven lang gehandicapt, dat schreef mijn vader. En tegenwoordig loop ik met een stok, omdat mijn evenwicht door de neuropathie minder is en omdat ik last heb van mijn rug bij geringe inspanning.  Ik zie mensen soms bevreemd kijken als ik aankom met die stok. Het maakt het ziek zijn zichtbaar. Want het vervelende van diabetes (en ook veel andere ziekten)  is dat je aan de buitenkant niet ziet hoe het van binnen voelt.

Nu, dankzij de stok, dus wel.

Leuke herinneringen aan die ziekenhuisperiode zijn de volgende. Ik kreeg van mijn ouders een horloge; de geur van 4711 Tosca Eau de cologne; een kaart van mijn tante Rola uit de Bahama’s met de tekst: ‘An apple a day, keeps the doctor away’ en een roze koektrommel met zelfgebakken suikervrije zandkoekjes, waarvan ik er – eenmaal thuis – elke dag één mocht snoepen.

Ziek zijn kan ook zichtbaar, ruikbaar en eetbaar iets moois opleveren.

 

rusten

Kijk, zo moet het nou: zoals mijn beide poezen dat doen, pardon: 1 poes en 1 kater.
Zij rusten de hele dag, maakt niet uit waar.
Hieronder een toepasselijk gedichtje van Kees Stip.

 

 

 

Op een kater

 

Soms tempert in het Wiener Prater

een kater zich zo ver een kater

zich maar te temperen vermag

waardoor zijn vroegere gedrag

sterk afsteekt bij zijn nu haast trage

gedrag op katertemperdagen.

 

Kees Stip - Het grote beestenfeest



 

 

 

 

 

 

 

De dood

Onderstaand filmpje maakte vorig jaar november grote indruk op mij, toen ik voor de zoveelste keer ’s nachts wakker lag van hoe mijn leven verder moest. Ik had het gevoel dat ik aan het doodgaan was. En precies daar ging het over. Ik heb de tekst genoteerd en  vertaald. Het filmpje is zo ontroerend. Het doet  me elke keer weer zoveel.

We moeten de dood niet wegcijferen uit ons bestaan. En zeker niet de emoties die daarmee gepaard gaan. Daar wordt teveel overheen gewalst.

Hier is de link naar het filmpje en als je de tekst erbij leest, is het goed te volgen:

http://www.youtube.com/watch?v=aQ5upMz0_ig
Handiger is om op you tube het filmpje van Alan Watts - Think of nothing te openen en daarna de tekst erbij te lezen..

(Alan Watts, Think of nothing).

 

 



Hoe is het eigenlijk om dood te zijn? De filosofie van Alan Watts (1915-1973) is die van ‘in slaap vallen en nooit, nooit meer wakker worden’. Een lezing van hem, de Engelse filosoof, schrijver, anglicaans priester, hoogleraar en beoefenaar van de vergelijkende godsdienstwetenschappen is dat dood zijn nog het meeste lijkt op nooit bestaan hebben. De beelden komen uit de videoclip van Sometimes The Stars, een nummer van de Australische band The Audreys.

Watts raakte al in de jaren '30 bijzonder geïnteresseerd in zenfilosofie en schreef in 1957 een van de eerste succesvolle boeken over boeddhisme. Het idee om zijn lezingen zelf aan te vullen met beelden komt waarschijnlijk van animatietekenaars Trey Parker en Matt Stone, de geestesvaders van South Park.

Hier komt de tekst van de film: 

In het begin schiep God de hemel en de aarde. De aarde was woest en doods en duisternis lag over de oervloed, maar Gods geest zweefde over het water. God zei: 'Er moet licht komen', en er was licht. En God zag dat het licht goed was.
 

Dood.

Het is heel belangrijk om daarover na te denken. Wij stellen dat uit.
De dood wordt in onze cultuur onder het vloerkleed geveegd.
In ziekenhuizen proberen ze je zo lang mogelijk in leven te houden, in opperste wanhoop.
Ze willen niet zeggen dat je doodgaat.
Als ze de familieleden op de hoogte brengen, zeggen ze: Zeg het niet tegen de patiënt.
En dus komen de familieleden met een lege glimlach langs en zeggen:
Met een maand zul je beter zijn. Dan ga je op vakantie, aan zee zitten en de vogels horen fluiten.
En de  patiënt weet dat het onzin is.

We hebben de dood ook zo angstaanjagend gemaakt met allerlei enge beelden van een vreselijk hiernamaals.

De christelijke versie van de hemel is net zo abominabel als dat van de hel.

Niemand wil toch eeuwig in een kerk zitten? Met van die vreselijke teksten als: “Buig ik mij op uw eisch, naar uw paleis, het hof der hoven?”
Wat moet je met zo’n beeld?
En wat dan?
Dan sta je voor de rechter, een soort grote papa die weet hoe ongehoorzaam je was als jongen of als meisje, vooral als meisje van het prille begin af aan.
Hij ziet tot in je diepste kern van slechtheid en met excuses red je het niet.

Of je gelooft in reïncarnatie.
Dan is dus het volgend leven een beloning of een straf voor het leven dat je geleid hebt.
Als je ermee weggekomen bent met moord . . . wat voor verschrikkingen staan je dan te wachten de volgende keer? Dat kan catastrofaal zijn.

En dan zijn er mensen die zeggen: Dood is dood.
Er gaat echt niets gebeuren. Dus waar maak je je druk om?
Maar niemand vindt dat eigenlijk een leuk idee.

Maar hoe zit het dan wel?

Wat is dat dan, doodgaan?
Stel je voor: je gaat slapen en je wordt nooit, nooit, nooit meer wakker.

In ieder geval is de dood vele dingen niet.

Het is niet zoals levend begraven worden.
Het is ook niet een voor altijd in de duisternis zijn.

Ik zal het je zeggen: het is alsof je nooit hebt bestaan.

Niet alleen jij, maar ook al het andere.
En als het er nooit was, valt het niet te betreuren als het er niet (meer) is.
Er is geen probleem.
Denk daar maar een tijdje over na.
Het is wel een rare gewaarwording als je er echt over nadenkt.
Als je je indenkt dat het allemaal stopt en zelfs stoppen kun je het niet noemen,
want er is geen stop zonder start, want die start was er niet, er was helemaal niets.

Denk dat het zo was voor je geboren werd. Als je teruggaat in je herinnering, zo ver als je kunt gaan kom je op dezelfde plek uit als wanneer je naar voren wilt gaan in afwachting van hoe het zal zijn als je dood bent.

Deze blindheid is de noodzakelijke tegenhanger van wat we bestaan noemen.

We denken allemaal dat we leven, toch?
We zijn toch echt hier?
Bestaan, dat bestaat toch?
Maar wie of wat geeft ons echt de zekerheid dat we bestaan, tenzij het idee dat we er eerder niet waren en hierna ook niet meer zijn.

Dat is de cyclus.

Woestijnsoep

Al enige jaren volg ik hem via boek en internet: Han Wilmink. Hij kan lekker koken en combineert dat met zijn theologische achtergrond en dominee-zijn. Hij geeft ook workshops. Wat ik zo bijzonder aan hem vind: hij probeert in de vastentijd echt te vasten. Dat betekent in zijn geval: weinig tot geen vlees, geen alcohol, zo min mogelijk met de auto - bewust leven kortom.
Wat ik zo ontroerend vind in zijn levensverhaal, is hoe zijn moeder overleed door een auto-ongeluk terwijl ze op weg was een vergeten ingredient te kopen voor een maaltijd die ze samen aan het maken waren. Han Wilmink was toen een jaar of 11, als ik dat goed onthouden heb. En ondanks dat je je moeder verliest terwijl je aan het koken bent, verlies je niet het plezier in koken. Dat vind ik bijzonder.

Een tijdje geleden maakte ik onderstaand recept van hem samen met de ochtendkring van de Purmerkerk. We hadden het eigenlijk moeten pureren, maar dat hebben we volgens mij niet gedaan en ondanks dat waren we erg te spreken over het resultaat

Woestijnsoep: zandzakken voor de deur? Allesbehalve. Errug lekker. Aan te bevelen!
Goed voor de vastentijd, dat in ieder geval.

Uit: Han Wilmink, Koken met passie, 40 smakelijke recepten voor de vastentijd

WOESTIJNSOEP

Bereiding (25 minuten)

1 flinke ui in stukjes
2 teentjes knoflook, gehakt
500 g winterwortels, in plakken
3 flinke bleekselderij in stukken
2 el olijfolie
1 flinke theelepel komijn (-zaad of gemalen)
1 rode peper (ik doe een zoete paprika omdat ik niet tegen peper kan)
(2 tl paprikapoeder)
1 1/2 liter groentebouillon
200 gr ontpitte dadels
sap van een halve citroen
125 gr creme fraiche
enkele sprietjes bieslook

Keukengerei: staafmixer of keukenmachine

Fruit in een ruime soeppan de ui en de knoflook glazig in de olie.
Voeg de wortel en bleekselderij toe en bak ze even mee tot ze glazig zijn.
Voeg de komijnzaad en het pepertje (of de zoete paprika) toe en bak even mee.
Voeg dan de 1 1/2 liter groentebouillon toe en breng het geheel aan de kook.
Snijd ondertussen de dadels aan stukken - niet te fijn en voeg deze toe aan de soep.
Laat het geheel 10 minuten sudderen.
Dan de soep afkoelen en pureren.
Proeven en citroensap toevoegen, eventueel wat peper en wat zout.
Dankzij het citroensap wordt de soep niet te zoet.

Serveren: Verwarm de soep en serveer met een lepel creme fraiche en wat fijngeknipte bieslook.
Een paar plakken zuurdesembrood, ciabatta of stokbrood met roomboter smaken er heerlijk bij.


In Israel in 2011 zagen Marinus en ik de woestijn in vele gedaanten. Hier twee plaatjes:

de diabetische vrouw van de gouverneur

Sinds 21 januari in de ziektewet vanwege een zeer hoge bloeddruk. Naar de huisarts, medicatie aangepast, dat hielp wel, maar het nare gevoel bleef en blijft. Een gevoel dat ik eigenlijk al lange tijd heb: ik ben vooral bekaf. Als ik loop, sloffen mijn voeten over de grond. Na 10 meter komt rugpijn op en wil ik maar één ding: zitten. Alles kost mij zo verschrikkelijk veel energie. Ik doe uren over klussen waar ik normaal mijn hand niet voor omdraaide. Ik heb moeite nieuwe ideeen te verzinnen, plannen te maken. Ik draai op routine.
Door de pijn van de neuropathie - waar geen normale pijnstiller tegen helpt - slaap ik slecht en wordt regelmatig wakker door stekende kramp. Voel me verstijfd. Zou mezelf eigenlijk door beweging soepeler moeten maken - en daar probeert mijn mensendieck-therapeute mij al tijden toe te krijgen - maar iedere stap doet zeer. Zat de neuropatische pijn eerst alleen in de voeten en handen, nu is die opgetrokken tot halverwege de kuiten en onderarmen. Gaf de sauna voorheen nog soelaas, nu doet heel hoge warmte juist weer zeer aan de voeten. Zwemmen doet zeer, want er zit een baksteen in mijn voet die niet meebeweegt als ik zwem. Terwijl ik zwem botst hij tegen de binnenkant van mijn benen aan. Op andere tijden marcheren er kleine mannetjes met hakbijltjes door de binnenkant van mijn voeten en kuiten en ze hakken er lustig op los. Ook in mijn maagstreek zit 'een gevaarte' (ik noemde het eerst mijn cavia)  dat, als ik me probeer om te draaien, in een kramp schiet.
Er zit een continue suis in mijn oren. Bij iedere geringe inspanning krijg ik hartkloppingen.
De bloedsuikerinstellingen blijven schommelen. Enige voordeel van de pomp is dat 's ochtends de bloedsuiker niet zo belachelijk hoog is en dat het over de hele linie een iets regelmatiger beeld vertoont.
Het is een aardige waslijst met klachten.
Toen ik afgelopen woensdag met mijn familie (vader, tweede moeder en zusje) om tafel zat in het oosten des lands, vroeg mijn familie: Wordt het niet tijd dat je op grond van deze klachten, het feit alleen al dat je 42 jaar diabeet bent, een traject ingaat dat mogelijk tot (gedeeltelijke) afkeuring kan leiden.
Ik was stomverbaasd.
Ik ga toch altijd door, ik laat me toch niet op de kop zitten en zeker niet door mijn eigen lichaam. Die heeft gewoon te doen wat ik wil.
Maar zou je het niet eens willen onderzoeken of het kan, zei mijn familie.
En eigenlijk moet ik ze gelijk geven.
Eindelijk moet ik ze gelijk geven.