de diabetische vrouw van de gouverneur

Sinds 21 januari in de ziektewet vanwege een zeer hoge bloeddruk. Naar de huisarts, medicatie aangepast, dat hielp wel, maar het nare gevoel bleef en blijft. Een gevoel dat ik eigenlijk al lange tijd heb: ik ben vooral bekaf. Als ik loop, sloffen mijn voeten over de grond. Na 10 meter komt rugpijn op en wil ik maar één ding: zitten. Alles kost mij zo verschrikkelijk veel energie. Ik doe uren over klussen waar ik normaal mijn hand niet voor omdraaide. Ik heb moeite nieuwe ideeen te verzinnen, plannen te maken. Ik draai op routine.
Door de pijn van de neuropathie - waar geen normale pijnstiller tegen helpt - slaap ik slecht en wordt regelmatig wakker door stekende kramp. Voel me verstijfd. Zou mezelf eigenlijk door beweging soepeler moeten maken - en daar probeert mijn mensendieck-therapeute mij al tijden toe te krijgen - maar iedere stap doet zeer. Zat de neuropatische pijn eerst alleen in de voeten en handen, nu is die opgetrokken tot halverwege de kuiten en onderarmen. Gaf de sauna voorheen nog soelaas, nu doet heel hoge warmte juist weer zeer aan de voeten. Zwemmen doet zeer, want er zit een baksteen in mijn voet die niet meebeweegt als ik zwem. Terwijl ik zwem botst hij tegen de binnenkant van mijn benen aan. Op andere tijden marcheren er kleine mannetjes met hakbijltjes door de binnenkant van mijn voeten en kuiten en ze hakken er lustig op los. Ook in mijn maagstreek zit 'een gevaarte' (ik noemde het eerst mijn cavia)  dat, als ik me probeer om te draaien, in een kramp schiet.
Er zit een continue suis in mijn oren. Bij iedere geringe inspanning krijg ik hartkloppingen.
De bloedsuikerinstellingen blijven schommelen. Enige voordeel van de pomp is dat 's ochtends de bloedsuiker niet zo belachelijk hoog is en dat het over de hele linie een iets regelmatiger beeld vertoont.
Het is een aardige waslijst met klachten.
Toen ik afgelopen woensdag met mijn familie (vader, tweede moeder en zusje) om tafel zat in het oosten des lands, vroeg mijn familie: Wordt het niet tijd dat je op grond van deze klachten, het feit alleen al dat je 42 jaar diabeet bent, een traject ingaat dat mogelijk tot (gedeeltelijke) afkeuring kan leiden.
Ik was stomverbaasd.
Ik ga toch altijd door, ik laat me toch niet op de kop zitten en zeker niet door mijn eigen lichaam. Die heeft gewoon te doen wat ik wil.
Maar zou je het niet eens willen onderzoeken of het kan, zei mijn familie.
En eigenlijk moet ik ze gelijk geven.
Eindelijk moet ik ze gelijk geven.

De gouverneur

Vorig weekend was het druk, want het was nu eens de beurt aan Marinus om op te treden. Dat deed hij met verve als gouverneur Ronald Springfield in het toneelstuk 'Vrouwenveiling' van toneelvereniging Purmersteyn (www.purmersteyntoneel.nl/).
Gedurende het hele stuk wordt hij genoemd, maar je ziet 'm pas helemaal aan het einde. Zondagmiddag gingen mijn beste vriendin Jeannette en ik kijken en we hebben genoten!
Ik werd zelfs weer heel verliefd op 'mijn' Marinus, die door de grimeuse kohl-lijntjes onder zijn prachtige ogen kreeg en er daardoor heerlijk uitzag.

Maar het werd maandag en ineens sloeg de griep toe en niet zo'n klein beetje ook. We dachten: we wachten het even af, want meestal knapt Marinus snel op. Maar toen het er donderdag - na een bezoek aan de huisarts - niet veel beter uitzag, hebben we maar gebeld, zodat er vervanging kon worden geregeld. Gelukkig lukte dat. Vanmorgen kregen we een kaart van de toneelvereniging met allerlei lieve beterschaps teksten erop.

Zelfs van zijn 'zus' Dusty Springfield (Karina Oortwijn) in het stuk, zie foto hiernaast!
 


Inmiddels doet de codeine zijn werk en hopen we dat het door rust (reinheid en regelmaat) langzaamaan beter zal worden.

Met mij gaat het ook niet erg goed, maar dat sleept al enige tijd. Zie volgende verhaaltje: de diabetische vrouw van de gouverneur . . .

Hierboven de gouverneur met zijn chauffeuse Vera Oortwijn!



never ending happening

Morgen een speciale dienst in de Purmerkerk met het verhaal van de bruiloft in Kana.
Ik heb 14 bruidsparen uitgenodigd waarvan ik ooit het huwelijk inzegende.
Omdat ik vrij laat was met die uitnodiging, komen er slechts vier, maar toch: ze komen!
En ook komen bewoners van de Prinsenstichting, Odion en Zodiak.
Het zal gaan over de wonderbaarlijke verandering van water in wijn, het eerste optreden van Jezus.
Met de bedoeling een feest te redden, mensen blij te maken.
Een goede start van Zijn werkzame leven dat zo totaal in het tegendeel eindigde.

Afgelopen week was er een zeer lastige kwestie in mijn werkzame leven.
Ik voelde me zo onmachtig. Toen ik me ook fysiek steeds naarder ging voelen, bleek ik een bloeddruk van 200 over 100 te hebben.
Dat deed geen goed aan het toch al lijden onder de kou (verschrikkelijke pijn aan voeten en handen).
Gelukkig is de druk even van de ketel genomen door mijn collega.
Maar de onrust is niet zomaar voorbij.

Via een webwinkel kreeg ik een cd thuis gestuurd. Prachtige muziek van Bill Fay.
Nooit van gehoord?
Kan kloppen.
Deze man heeft eind jaren 60 prachtige muziek opgenomen, maar wilde geen aandacht en glamour. Hij trok zich terug.
Ging straten vegen en vloeren dweilen in gebouwen.
Hij beschouwt de mensheid vanuit die positie en blijft - ondanks alles - ontroerd door wat het bestaan hem laat zien. The never ending happening.
Niet ontroerd door wat mensen als gedrag tonen: afhankelijk van apparaten, gestresst in hun dagelijks leven. Wel door het leven zelf, dat een enorme kracht uitstraalt. Dus heeft hij in 2010 weer muziek opgenomen, waaronder de CD Life is people, waaruit onderstaand nummer:

The never ending happening
Of what's to be and what has been
Just to be a part of it
Is astonishing to me

The never ending happening
Of waves crashing against the cliffs
The falling seed the wind carries

The never ending happening
Souls arriving constantly                    zo'n mooi beeld: zielen die telkens aankomen
From the shores of eternity                 vanuit de eeuwigheid opnieuw beginnen
Birds and bees and butterflies
Parade before my eyes                        onschuldige wezens paraderen voor je ogen

The never ending happening
Of the four winds changing direction 
Nightfall stars sun rise again               het ritme van de natuur
Birdsong before the day begins           's morgens vroeg de vogels als wekker

For some it's like tight-rope walkin    het beeld van een koorddanser
Blindfolded and shaking                     geblinddoekt - trillend
On either side fear and pain                met aan beide zijden: angst en pijn
For some it's like tight-rope walking  en weer die koorddanser

The never ending happening
Of war evermore and sore famine      oorlog voor altijd en honger die niet stopt
Yearning for the day to be                  reikhalzend uitzien naar de dag
When god will roll his stone away     dat God deze steen (van dit bestaan) wegrolt

The never ending happening
Of what 's to be and what has been    staan in de traditie van wat was en zal zijn
Just to be a part of it                           alleen al deel uitmaken van het leven
Is astonishing to me                           is zo verwonderlijk voor  mij


Ja, en met een zo indringende stem zingt hij dat, dat je moet huilen.
Huilen om alle spelletjes die mensen spelen (games people play), de valsheid van dit bestaan,
onoprechtheid of gewoon slechtheid.

Never ending happening. Prachtig! Luister maar.

http://www.youtube.com/watch?v=4d_MATccsMQ

Silence is golden

"Op de stilste plek op aarde blijkt dat stilte niet bestaat. In de geluiddichte 'dode kamer' in Minnesota hoor je je hartslag, het gegorgel van je ingewanden, het bloed dat door je aderen stroomt... Gekmakend.
Volgens het Guinness Book of Records is het de stilste plek op aarde. In deze rumoerige tijden moet dat velen paradijselijk in de oren klinken, maar dat is het niet. Geen mens houdt het lang vol in de zogeheten 'dode kamer' van de universiteit van Minnesota, het record staat op drie kwartier."

Dit lees ik vanmorgen op de site van Trouw, in het kader van de maand van de spiritualiteit die aanstaande vrijdag begint. Ooit had het Evoluon in Eindhoven (een educatief technologie museum van Philips) ook een plekje waar het stil was. Als je daar even bleef, hoorde je inderdaad vooral het lawaai van je eigen lichaam.
Ooit vertelde iemand mij dat hij al mediterend erachter kwam een zware toon in zijn hoofd te hebben. Die kreeg hij door meditatie eruit.
Sinds mijn hersenschudding zit er ook een suis in mijn hoofd. Moet ik toch weer (meer) gaan mediteren. En dat kan, want aanstaande vrijdag (11 januari) begint de maand van de spiritualiteit met een stilte-meditatie op het Museumplein in Amsterdam. http://www.maandvandespiritualiteit.nl/
Ondertussen gaat het met mijn bloedsuikers goed vandaag: allemaal beneden de 10! Heb gisteravond een weekmenu uitgedacht en hoop zo de boel in het gareel te houden. Als ik met ietsje meer tijd ietsje betere bloedsuikers kan halen, dan is dat prachtig. Nu nog meer bewegen in het nieuwe jaar. Dat valt niet echt mee. Vandaag was de gevoelstemperatuur buiten laag en dat voelen mijn voeten meteen: pijn!

Stilte is goud waard. Daar zongen de Tremeloes ook over in 1967, maar als je goed luistert naar de tekst bedoelen ze in feite het tegenovergestelde. Als het nodig is om je stem te verheffen omdat iemand anders onrecht aangedaan wordt . . . .   Het moet dus niet te stil worden op de wereld.

The Tremeloes uit 1967: Silence is golden
http://www.youtube.com/watch?v=pyj2qL-bQ4E

dr bibber

Afgelopen week bleek wel dat die Advent en Kersttijd altijd erg druk is voor me. Ik had  al 6 dagen de pomp op dezelfde plek zitten. Gewoon vergeten. Overigens was er geen ontsteking te zien!

Groot nieuws was afgelopen week dat mijn zusje Wendelmoet (ja, ja, ze is 42, maar blijft mijn 11-jaar jongere zusje) in verwachting is en nog wel van een tweeling! Dat was het heugelijke nieuws waar ik de afgelopen weken mee rondliep zonder dat uitgebreid met iedereen te kunnen delen.
De hele familie is razend enthousiast en het is extra fijn om elkaar nu te gaan ontmoeten, begin van het nieuwe jaar en het nieuwe leven. Wat een geluk na tien jaar telkens verdriet en hoop.

Vanmorgen had ik al gepland mijn inmiddels bekende dr Bibber preek te houden. Dat is één van de oudste kerstpreken die ik heb. Over een spel dat Wendelmoet zo graag wilde hebben voor Sinterklaas toen ze 7 jaar was. Ze kreeg het op zaterdagavond, maar  er zaten geen batterijen bij. Dat was in de tijd voor verruiming van de winkelopeningstijdenwet  en voor het tijdperk van oplaadbare batterijen. Wat een frustratie om iets te krijgen waar je vervolgens niets mee kan. De preek gaat verder over teleurgestelde verwachtingen en van je geloof afvallen. En over ons moeder Ike die vaak voor zichzelf een kado kocht om haar eigen verwachting uit te laten komen. Dat merkten wij altijd meteen als ze begon met uitpakken. Dan kwam er zo'n zinnetje als: "Oh, Sinterklaas, dat u dááraan heeft gedacht". Maar wij wisten beter: daar had Sinterklaas helemaal niet aan gedacht, vanwaar mijn moeders ingreep. De preek had als mooie slotconclusie dat geloven zelf een vorm is van batterijen opladen.
Niet uitgekomen verwachtingen en pijnlijk oud-zeer een plek geven en je zegeningen tellen.
Dat gaan we doen!

 

last christmas

De frequentie van in het 'dag'boek schrijven neemt af. Had ik vroeger ook altijd al last van. Dan begon ik weer eens enthousiast aan een nieuw dagboek en was vast van plan er echt elke dag in te schrijven, maar . . . . .  dan verzandde het weer.
't Is ook veel te druk de laatste tijd.
Het belangrijkste nieuws van afgelopen week is dat de kijkoperatie van Marinus' knie gisteren goed is gegaan, We hebben eind van de middag het drukverband eraf gehaald. Eén van de wondjes bloedde een klein beetje en de knie is niet heel vreselijk dik. Er zat een klein scheurtje aan de binnenkant van de meniscus. Die is dichtgemetseld en wat oneffenheden zijn bijgewerkt.
Deze man kan er weer een aantal jaren tegenaan en dat kun je zien aan zijn opgeluchte gezicht op de foto hieronder. 
Hij had wel wat last van de narcose, maar dat zal hopelijk met een paar dagen weer over zijn.
Zoals het er nu uitziet, kan hij bij het kersttoneelstuk op de Prinsenstichting, aanstaande donderdag 20 december, samen met mij de stemmen verzorgen. Ook kan hij 25 december optreden met het Purmer Mannenkoor. Bovendien kan hij dan ook zonder problemen eind januari voor Purmersteijn de rol van gouverneur op zich nemen.
De komende 16 dagen (t/m eindejaar) heb ik 8 diensten, waarbij 5 op de dagen 22, 23, 24 en 25 december. Ook zijn er heel wat mensen met ziekte en problemen.
De kersttijd is altijd een drukke tijd voor mensen, in het bijzonder voor dominees. Vandaag was er iemand om te vloer te bekijken in de keuken en hal. Die moet geschuurd en gelakt worden. Gelukkig konden we dat verschuiven naar januari. Aanstaande maandag wordt in ieder geval de nieuwe wc op de begane grond in orde gemaakt.
En dan maar eens de boel versieren met wat kerstspullen.

Ik las in het blad Diabetes & Leven een mooi verhaal over iemand die voor het slapen gaan nog wat fruit had gegeten, een hoge bloedsuiker meette, wat bijspoot en na een paar uur met een flinke hypo wakker werd. Waarschijnlijk zaten er aan zijn vingers wat fruitresten die het bloedsuikerbeeld vertekenden. Het schijnt ook zo te zijn - en dat vooral verbaasde me - dat er aan cremes, bodylotions en zeep ook suiker toegevoegd wordt om de zoetheid van de geur te versterken.
Dus het handen wassen met warm water zonder zeep voor het bloedsuiker meten  is geen flauwekul regel.
Voordat we heerlijk warmgerookte zalm met rijst, champignon ragouit, wortel en peterselie gingen eten had ik een bloedsuiker van 8!
Omdat Marinus niet veel mag doen, heb ik de hele dag flink heen en weer gelopen, allerlei dingen opgeruimd, 2x boodschappen gedaan en koffie en lunch verzorgd. Is goed voor mij en mijn bloedsuiker. Marinus neemt me teveel uit handen, de schat!

 

 

'Last Christmas' heb ik als kop voor dit stukje. Dat lied was de favoriet van de kinderen ooit. Ik heb jaren een zelf samengesteld Kerst-CD gehad die we altijd in de auto draaiden naar en van school.

Die begon met Bach, concert voor piano en orkest nr 5 in F mineur, BWV  1056, een stoere start.

En meteen daarachter 'Last Christmas' van George Michael - de favoriet van Jannes, die hij zelfs nog een keer tijdens een kinderkerstviering in de kerk heeft opgevoerd met strak zwart pak en zonnebril.

Ook ontbrak 'Driving home for Christmas' van Chris Rea niet.

Ik heb die CD inmiddels al vele jaren opnieuw moeten branden omdat hij telkens om d'een of d'andere duistere reden verdween.

 

Hier is een link naar de oorspronkelijke videoclip toen George Michael nog deed of hij op meisjes viel en een flinke kuif haar had ;-)

 

http://www.youtube.com/watch?v=E8gmARGvPlI

 

Let's dance

Kreeg een verontruste mail binnen van iemand die zich zorgen ging maken naar aanleiding van mijn laatste blogs.
Is niet nodig.
(Heb ik hem al gemaild)
Met de liefde gaat het zeer goed.
Met mijn zusje ook.
De wortelkanaalbehandeling heeft alleen als nasleep dat er een zenuw is geraakt,
waardoor ik nog steeds met een verdoofd gevoel rondloop in de wang, kaak en het slikgedeelte. Dat moet heeeeeeeel langzaaaaaaaam slijten en zo voelt het ook.
Er trilt zo nu en dan iets in mijn lip - er is dus nog leven.
Ik had mezelf al aangeboden aan mijn boksende zoon om me mee te nemen naar de boksschool -  mogen ze allemaal uithalen met hun linkse.
De suikers zijn door dit gezeur weer van de rel, dus ik haal geen lage HbA1c.
We gaan niet voor goud dit keer.
Brons ook niet, ben ik bang, met de stresstijden in het vooruitzicht.
Ik heb t/m 31 december 10 diensten in het vooruitzicht.
Bovendien wordt er de komende weken bij ons het een en ander verbouwd:
nieuwe trapbedekking en verf en nieuwe wc beneden.
Dankzij een schenking van familie van een gemeentelid kan dat en het wordt vast prachtig!
En nu ga ik aan de slag om diverse notulen uit te werken
en werk voor te bereiden,
kortom: let's work!

Dat sluit mooi aan bij dat geweeeeeldige nummer van David Bowie: Let's dance.