dr bibber

Afgelopen week bleek wel dat die Advent en Kersttijd altijd erg druk is voor me. Ik had  al 6 dagen de pomp op dezelfde plek zitten. Gewoon vergeten. Overigens was er geen ontsteking te zien!

Groot nieuws was afgelopen week dat mijn zusje Wendelmoet (ja, ja, ze is 42, maar blijft mijn 11-jaar jongere zusje) in verwachting is en nog wel van een tweeling! Dat was het heugelijke nieuws waar ik de afgelopen weken mee rondliep zonder dat uitgebreid met iedereen te kunnen delen.
De hele familie is razend enthousiast en het is extra fijn om elkaar nu te gaan ontmoeten, begin van het nieuwe jaar en het nieuwe leven. Wat een geluk na tien jaar telkens verdriet en hoop.

Vanmorgen had ik al gepland mijn inmiddels bekende dr Bibber preek te houden. Dat is één van de oudste kerstpreken die ik heb. Over een spel dat Wendelmoet zo graag wilde hebben voor Sinterklaas toen ze 7 jaar was. Ze kreeg het op zaterdagavond, maar  er zaten geen batterijen bij. Dat was in de tijd voor verruiming van de winkelopeningstijdenwet  en voor het tijdperk van oplaadbare batterijen. Wat een frustratie om iets te krijgen waar je vervolgens niets mee kan. De preek gaat verder over teleurgestelde verwachtingen en van je geloof afvallen. En over ons moeder Ike die vaak voor zichzelf een kado kocht om haar eigen verwachting uit te laten komen. Dat merkten wij altijd meteen als ze begon met uitpakken. Dan kwam er zo'n zinnetje als: "Oh, Sinterklaas, dat u dááraan heeft gedacht". Maar wij wisten beter: daar had Sinterklaas helemaal niet aan gedacht, vanwaar mijn moeders ingreep. De preek had als mooie slotconclusie dat geloven zelf een vorm is van batterijen opladen.
Niet uitgekomen verwachtingen en pijnlijk oud-zeer een plek geven en je zegeningen tellen.
Dat gaan we doen!

 

last christmas

De frequentie van in het 'dag'boek schrijven neemt af. Had ik vroeger ook altijd al last van. Dan begon ik weer eens enthousiast aan een nieuw dagboek en was vast van plan er echt elke dag in te schrijven, maar . . . . .  dan verzandde het weer.
't Is ook veel te druk de laatste tijd.
Het belangrijkste nieuws van afgelopen week is dat de kijkoperatie van Marinus' knie gisteren goed is gegaan, We hebben eind van de middag het drukverband eraf gehaald. Eén van de wondjes bloedde een klein beetje en de knie is niet heel vreselijk dik. Er zat een klein scheurtje aan de binnenkant van de meniscus. Die is dichtgemetseld en wat oneffenheden zijn bijgewerkt.
Deze man kan er weer een aantal jaren tegenaan en dat kun je zien aan zijn opgeluchte gezicht op de foto hieronder. 
Hij had wel wat last van de narcose, maar dat zal hopelijk met een paar dagen weer over zijn.
Zoals het er nu uitziet, kan hij bij het kersttoneelstuk op de Prinsenstichting, aanstaande donderdag 20 december, samen met mij de stemmen verzorgen. Ook kan hij 25 december optreden met het Purmer Mannenkoor. Bovendien kan hij dan ook zonder problemen eind januari voor Purmersteijn de rol van gouverneur op zich nemen.
De komende 16 dagen (t/m eindejaar) heb ik 8 diensten, waarbij 5 op de dagen 22, 23, 24 en 25 december. Ook zijn er heel wat mensen met ziekte en problemen.
De kersttijd is altijd een drukke tijd voor mensen, in het bijzonder voor dominees. Vandaag was er iemand om te vloer te bekijken in de keuken en hal. Die moet geschuurd en gelakt worden. Gelukkig konden we dat verschuiven naar januari. Aanstaande maandag wordt in ieder geval de nieuwe wc op de begane grond in orde gemaakt.
En dan maar eens de boel versieren met wat kerstspullen.

Ik las in het blad Diabetes & Leven een mooi verhaal over iemand die voor het slapen gaan nog wat fruit had gegeten, een hoge bloedsuiker meette, wat bijspoot en na een paar uur met een flinke hypo wakker werd. Waarschijnlijk zaten er aan zijn vingers wat fruitresten die het bloedsuikerbeeld vertekenden. Het schijnt ook zo te zijn - en dat vooral verbaasde me - dat er aan cremes, bodylotions en zeep ook suiker toegevoegd wordt om de zoetheid van de geur te versterken.
Dus het handen wassen met warm water zonder zeep voor het bloedsuiker meten  is geen flauwekul regel.
Voordat we heerlijk warmgerookte zalm met rijst, champignon ragouit, wortel en peterselie gingen eten had ik een bloedsuiker van 8!
Omdat Marinus niet veel mag doen, heb ik de hele dag flink heen en weer gelopen, allerlei dingen opgeruimd, 2x boodschappen gedaan en koffie en lunch verzorgd. Is goed voor mij en mijn bloedsuiker. Marinus neemt me teveel uit handen, de schat!

 

 

'Last Christmas' heb ik als kop voor dit stukje. Dat lied was de favoriet van de kinderen ooit. Ik heb jaren een zelf samengesteld Kerst-CD gehad die we altijd in de auto draaiden naar en van school.

Die begon met Bach, concert voor piano en orkest nr 5 in F mineur, BWV  1056, een stoere start.

En meteen daarachter 'Last Christmas' van George Michael - de favoriet van Jannes, die hij zelfs nog een keer tijdens een kinderkerstviering in de kerk heeft opgevoerd met strak zwart pak en zonnebril.

Ook ontbrak 'Driving home for Christmas' van Chris Rea niet.

Ik heb die CD inmiddels al vele jaren opnieuw moeten branden omdat hij telkens om d'een of d'andere duistere reden verdween.

 

Hier is een link naar de oorspronkelijke videoclip toen George Michael nog deed of hij op meisjes viel en een flinke kuif haar had ;-)

 

http://www.youtube.com/watch?v=E8gmARGvPlI

 

Let's dance

Kreeg een verontruste mail binnen van iemand die zich zorgen ging maken naar aanleiding van mijn laatste blogs.
Is niet nodig.
(Heb ik hem al gemaild)
Met de liefde gaat het zeer goed.
Met mijn zusje ook.
De wortelkanaalbehandeling heeft alleen als nasleep dat er een zenuw is geraakt,
waardoor ik nog steeds met een verdoofd gevoel rondloop in de wang, kaak en het slikgedeelte. Dat moet heeeeeeeel langzaaaaaaaam slijten en zo voelt het ook.
Er trilt zo nu en dan iets in mijn lip - er is dus nog leven.
Ik had mezelf al aangeboden aan mijn boksende zoon om me mee te nemen naar de boksschool -  mogen ze allemaal uithalen met hun linkse.
De suikers zijn door dit gezeur weer van de rel, dus ik haal geen lage HbA1c.
We gaan niet voor goud dit keer.
Brons ook niet, ben ik bang, met de stresstijden in het vooruitzicht.
Ik heb t/m 31 december 10 diensten in het vooruitzicht.
Bovendien wordt er de komende weken bij ons het een en ander verbouwd:
nieuwe trapbedekking en verf en nieuwe wc beneden.
Dankzij een schenking van familie van een gemeentelid kan dat en het wordt vast prachtig!
En nu ga ik aan de slag om diverse notulen uit te werken
en werk voor te bereiden,
kortom: let's work!

Dat sluit mooi aan bij dat geweeeeeldige nummer van David Bowie: Let's dance.

After the pain has gone

Toch wel een van de mooiste nummer van Earth, wind and fire vind ik is:
After the love has gone.
Over liefde die mislukt, die misgaat.
De pijn daarover.
Zoals relaties in allerlei variaties mislukken en misgaan.
Heb er - helaas - genoeg van meegemaakt, terwijl je met de beste wil ter wereld gaat voor het goede.
Earth, wind and fire.
In 1 Koningen 19 komen de drie natuurelementen allemaal terug, maar in een andere volgorde: wind, aarde en vuur. En daarna een zacht suizende stilte (zie hieronder).

Er is veel gebeurd afgelopen tijd en er gebeurt veel.
Meer dan ik kan melden.
Zeker negatief ook maar - alles herschikkend - vooral positief.
En daar houden we dan maar aan vast.
De zeer positieve melding komt binnenkort.
En wat daarmee samenhangt houdt mij vooral gaande.

Vanmorgen ging ik voor een wortelkanaalbehandeling nr 2.
Het was een kwestie van afronden.
Na de inspuiting van de verdoving dacht ik dat ik er ter plekke in zou blijven:
enorme hartkloppingen.
Het trok na een paar minuten bij.
Toen de behandeling, de vulling en naar huis.
Allerlei karweitjes en dan maar even gaan liggen, want het voelde niet goed.
Kwam er na de uitdoving van de verdoving toch een zenuwpijn opzetten - vreeeeeselijk.
Vier paracetamol in successie hielpen niet.
Tandarts gebeld -
toch maar antibioticum en een nieuwe pijnstiller.
Gehaald,
vraag niet hoe
en weer naar bed.
Millimiter voor millimeter zakte de pijn
en nu 15 uur na de behandeling
is het eindelijk goed dragelijk.
After the pain has gone . . .


 http://www.youtube.com/watch?v=DYRhHObvzNw



1 Koningen 19: "En daar kwam de Heer voorbij. Er ging een grote, krachtige windvlaag voor de Heer uit, die de bergen spleet en de rotsen aan stukken sloeg, maar de Heer bevond zich niet in die windvlaag. Na de windvlaag kwam er een aardbeving, maar de Heer bevond zich niet in die aardbeving. 12 Na de aardbeving was er vuur, maar de Heer bevond zich niet in dat vuur. Na het vuur klonk het gefluister van een zachte bries. 13 Toen Elia dat hoorde, sloeg hij zijn mantel voor zijn gezicht. Hij kwam naar buiten en ging in de opening van de grot staan."
Wind aarde en vuur dus.

Bloedsuiker voor het slapen gaan: 8,6

Cold as ice

De hoop om de bloedsuikers weer netjes in het gareel te krijgen en een mooi HbA1c te scoren, is nu wel volkomen de grond in geboord. En dat dankzij een flinke verkoudheid, die sinds vorige week maandag mij belaagt. Van woensdag op donderdag was ik zo beroerd. Donderdag 22 v an de 24 uur in bed gelegen. Meteen antibioticum ingenomen, maar het wordt er niet echt beter op.
Vanmorgen meet ik 10,2. Voeg normaal insuline toe, ga naar Mensendieck therapie en daarna de huisarts, die constateert dat mijn longen gelukkig wel schoon zijn, kom terug, drink koffie en meet weer: 16,5! Heb ik toch gisteren de boel basaal al hoger gezet, maar dat helpt dus niet voldoende. Ik heb er nu maar 10 eenheden tegenaan gegooid. Flink insuline toedienen is het enige wat tot nog toe helpt om de bloedsuikers zo nu en dan onder de 10 te krijgen.
Je zou denken dat een antibioticum ook wat zou meewerken, maar niks daarvan.
Natuurlijk moet ik geduld hebben en het genezingsproces zijn gang laten gaan - veel rusten enzo.
Het zal wel. En veel aandacht, zei de dokter.
Maar ik voel me als dat nummer van Foreigner, 'Cold as ice', waarbij de diabetes als de tegenstander fungeert:

een toekomst zonder diabeten

Ik las het verkeerd, deze poster van het diabetesfonds.
Ik las: een toekomst zonder diabeten.
Nou lekker zeg, dacht ik. Willen ze van ons af? Scheelt wel veel in de zorgkosten natuurlijk.
Want we zijn met bijna een miljoen mensen. Misschien een idee om de insuline niet meer te vergoeden? Of de zelfcontrole middelen?
Maar geen cynisme nu.

Vandaag ging ik naar het diabetes caroussel. Ik had me daar enorm op verheugd, ben gek op draaimolens.
Ik stapte in bij mijn diabetes verpleegkundige Belinda. Die had uit mijn weblog een aantal punten gehaald om over door te praten. Slim van haar! Het ging over de bloedsuiker van 26 die ik natuurlijk had kunnen voorkomen door niet zo zuinig te zijn met extra insuline-toedieningen. Maar zonder belerend te zijn, maakte ze me toch weer veel dingen duidelijk(er). En dat vind ik zo prettig van haar.
Voor de pijnlijke vingers kreeg ik meteen een prikpen met meerdere naaldjes mee om uit te proberen. Op die manier worden mijn vingertoppen gespaard.
Daarna kwam de podoloog Jan aan de beurt. Er is toch nog wel veel gevoel in mijn voeten en de pijn zit 'm vooral in de overgevoeligheid. Daar is gewoon niets aan te doen. Het goede nieuws is dat ik het nog kan redden zonder pijnstillers, maar de natheid en kou verergeren de klachten.
Vervolgens stapte ik binnen bij de dietiste. Die nam mijn laatst opgegeven eetpatroon door en we moesten constateren dat er weinig aan veranderd was: geen ontbijt en te weinig fruit, tenzij je de druivensap 's avonds meerekent ;-)
Zij raadde me aan om vitamine D te gaan slikken - daar ben ik meteen mee begonnen - en om wat meer zuivel te gebruiken, bijv. 's morgens yoghurt met fruit. Daar hebben Marinus en ik naderhand meteen inkopen voor gedaan.
Toch wel goed zo'n caroussel, waarbij je jaarlijke alle belangrijke controles op 1 middag kunt afwerken.
Ik ga over een maand weer de HbA1c laten bepalen. Tot die tijd weer even  goed aan de bloedsuikers werken. Rond de koers van 7 voel ik me het beste. Morgen eerst maar een wortelkanaalbehandeling laten doen. Dat zal ook schelen in de uitslagen.

En dit caroussel had ik verwacht in het Waterlandziekenhuis:

Road movie 2

Het was me het dagje wel!
Vanmorgen was ik uitgenodigd door de Elthetogemeente in Alblasserdam om een fris verhaal te komen vertellen over vrijzinnigheid. Toen ik die opdracht kreeg, schoot mij meteen het verhaal te binnen van Bunyan: Pilgrim's progress. Dat heb ik omgevormd naar een vrijzinnige pelgrim op reis door de wereld van geloof en levensbeschouwing. Ik was er al enige weken mee bezig in mijn hoofd en had er grote verwachtingen van, zelfs met plaatjes erbij. Maar de praktijk is altijd weerbarstig en er was te weinig tijd naar mijn smaak om het recht te doen. Pas toen Marinus gisteravond zei dat het goed was, kon ik met een gerust hart gaan slapen. Dan maar zonder powerpoint, dus zonder plaatjes.

En toen gingen we op weg naar het zuiden. We stuiten al snel op een afsluiting van de A27, dus liepen vast in Lexmond. In plaats dat ik gewoon doorreed door Lakerveld naar Meerkerk, Arkel en Gorinchem, liet ik me van de wijs brengen door de borden en de tomtom en reed de verkeerde kant uit. Terug naar Vianen en daarna weer Lexmond en daarna stug doorrijden door Lakerveld, Meerkerk, Arkel en Gorinchem om eindelijk op de A15 uit te komen. Ondertussen gaf de tomtom aan dat we 12 over 11 zouden aankomen (zomertijd) en riep hij om de haverklap dat we toch echt af moesten slaan. Het telefoonnummer van de kerk lag achterin in de auto en zo ook mijn mobiele telefoon. Stoppen was geen optie - dan werd het nog later. . . 
Natuurlijk is dit de beste manier om als spreker in een zaal binnen te komen, aldus Godfried Bomans. Die ging altijd expres een trein te vroeg om het onthutste ontvangstcomité vanachter de ramen van de stationsrestauratie gade te slaan als de spreker (hij dus) niet op de afgesproken tijd uit de trein stapte. En het mooiste was, volgens Bomans, om met wapperende panden door het middenpad op het sprekersgestoelte af te snellen. Dan pas word je pas echt gewaardeerd als spreker!
Maar ik vond het toch vervelend.
Het verhaal viel goed gelukkig; er waren zeer positieve reacties, plus een leuke paneldiscussie naderhand. Het oude schoolmaatje van mijn vader, Jan Schouwink, was ook te gast en daar hebben Marinus en ik tijdens de pauze gezellig mee gepraat.
Met een blij gevoel verlieten we Alblasserdam en gingen op weg naar Bavel. Daar zat iemand te wachten op een artikel dat ik via marktplaats had verkocht. Mooi plekje, Bavel! Prachtige huizen, veel ruimte. Toen dat akkefietje weer goed afgehandeld was belden we de oom van Marinus in Breda om te kijken of hij en zijn vrouw ons bezoek op prijs zouden stellen. We waren om twee uur welkom.
Eerst een broodje eten in Breda, dachten we. Makkelijker gedacht dan gedaan. We kwamen - dankzij mr Tomtom - supersnel terecht op de grote markt en konden goed parkeren. Maar het eetcafé dat we uitkozen was niet berekend op mensen die graag binnen drie kwartier een simpel drankje en een simpel belegd broodje willen nuttigen. Wat een drama. Het personeel was absoluut niet geschikt of goed ingewerkt. En terwijl vele lunchgasten verstoken bleven van hun eenvoudige hapjes, liep de tent ondertussen vol met zo'n 40 gasten voor een High Tea. We hebben de thee en jus d'orange afgerekend, scoorden een vietnamese loempia bij de parkeerplek en reden snel naar oom Jan en tante Annie.
En toen weer terug naar Noord-Holland, maar niet via de A27. Hoe vaak een tomtom niet probeert je toch van de goede weg af te brengen . . . .  Christen had het volgens mij makkelijker tijdens zijn reis naar de hemelse stad, dan wij vandaag onderweg van en naar . . .
Genoeg kilometers gemaakt dit weekend, echt een roadmovie-weekend.

Oh ja, de bloedsuikers: veeeeeeel beter dan gisteren. Ik had dus geen teststrips mij me, maar heb op gevoel gewerkt en dat pakte gunstig uit. 8,8 zojuist. Hehe, ik kan het wel!