A crowd of people

Vanavond voor de derde keer gekeken naar artsen in gesprek met Coen Verbraak in het programma 'Kijken in de ziel', toegespitst op artsen. Ik geniet ontzettend van deze programma's op Nederland 2 en via Uitzending gemist in te halen. Ik vind het vooral geweldig om de artsen in al hun kwetsbaarheid te horen spreken over het vak en de mensen die ze tegenkwamen, de 'gevallen' die indruk maakten. Andersom ben ik ook nogal wat artsen tegengekomen in de 42 jaar diabetes. Er waren een paar slechte bij, zoals die oogarts in het Slotervaart in 1990, die zonder enige inleiding mijn oog begon te laseren, waarna ik flauwviel van angst - denkend dat één verkeerde beweging met mijn oog onmiddellijk blindheid zou betekenen. Nadat ik bijgekomen was, wilde hij verder gaan. Daar kwam niets van in. Mijn toenmalige man René zei: "Hier ga je niet meer heen. Deze is alleen arts geworden vanwege de centen." Daarna vond ik Désirée vd Feltz als oogarts en heb nooit meer een ander gewild!
Gekscherend roep ik weleens dat ik bijna alle afdelingen in een ziekenhuis gehad heb. Het is inderdaad wel een indrukwekkende lijst die ik in de loop der jaren afgelopen heb: cardiologie, chirurgie (kaak- en kinderchirurgie), dermatologie, gynaecologie, intensive care, interne geneeskunde, neurologie, oogheelkunde, orthopedie, psychiatrie, urologie en verloskunde. Met anderen heb ik geriatrie, kindergeneeskunde, kinderchirurgie en KNO bezocht, zoals ook de diabetes verpleegkundige en dietiste. Het laboratorium kent mij, evenals fysiotherapie, radiologie en reumatologie.  Dus in feite heb ik alles gehad, behalve de gipskamer en de longafdeling. Daar ben ik weer te vroeg voor gestopt met roken, godzijdank!

Neil Young zingt in 'On the beach': I need a crowd of people, but I can't face 'm day to day.
Zo heb ik dat altijd gevoeld. Al die medici en para-medici die nodig zijn om de diabetes onder controle te houden - het wordt weleens wat veel. Maar aan de andere kant: toch is het heerlijk dat al die mensen zo gedreven met hun eigen vak bezig zijn en daarvan het beste aan je willen geven. Zoals ik dat ook probeer met mijn vak.
Hier een mooi overzicht van mijn 'crowd of people':

Hoe het met de bloedsuikers gaat? Mmmmmm, zoals Remco Campert schrijft:
Daarover een volgende keer
mondeling meer.

Terwijl de veestapel en de kinderen thuis blijven, gaan Marinus en ik oude vrienden van hem uit de tijd van Schotland bezoeken in Witten, het Ruhrgebied. We verheugen ons erop!

Buikdansen en rekenen

Sinds gisteren loop ik met twee plakkers op de buik. Ik zou het aardig doen bij buikdansen!
Heb geprobeerd een zo discreet mogelijke foto daarvan te nemen. Ik vind het resultaat aardig gelukt.

Ik vind mijn oude nachthemd er ook wel leuk opstaan zo ;-)
Voor de duidelijkheid: de plakker links is van de pomp; rechts is van de 24-uurs bloeduikermeter, de Ipro in vaktaal.
Zo'n ding draag je een aantal dagen, zolang je het volhoudt en er geen bloeding optreedt. Daarna kan een diabetes verpleegkundige hem 'uitlezen', zoals dat zo mooi heet en krijg je een helder overzicht van alle bloeduikers de afgelopen dagen. Prachtig instrument. Hopelijk kunnen ze op den duur links en rechts in één apparaat verenigen. Dan hoef je zelf niet meer na te denken wat je moet doen bij welke bloeduiker.

Ik was een aantal weken geleden op bezoek met onze vriendin Nanny bij haar familie in Rhoon. Haar neef, Henk Veeze, is de oprichter van Diabeter. In zijn diabeter-centra (er zijn er al drie in Nederland) begeleidt hij met name (jonge) kinderen en doet dat op zo'n manier dat ze complicatie-vrij op kunnen groeien. Zijn visie is: de basale toediening van insuline moet zo laag mogelijk en bij het eten van koolhydraten moet er juist flink gebolust worden. Dat komt veel meer overeen met de 'normale' gang van zaken in een menselijk lichaam.
De manier waarop ik nu mijn diabetes instel, leidt vaak tot meer hypo's. Dat betekent dat je telkens weer extra eet  en groeit, dikker wordt. Omdat ik zo streng mogelijk met eten omga (HA!), dus het snoepen zoveel mogelijk beperk, valt de groei bij mij nog wel mee. Maar één kilo in al die tijd. Maar toch - de hypo's zijn wel flink toegenomen.
Wat Henk Veeze ook zo mooi vertelde: wij geven met die insuline-pomp alleen maar gas, maar je kunt er ook mee remmen! Er zit nl. een knop op waarmee je de basale stand gedurende een gewenste periode kunt aanpassen aan je bewegingen, dus halvereren bijv. als je gaat sporten. Het is duidelijk dat ik daar meer mee moet doen, want gistermiddag had ik een hypo kunnen voorkomen - ik had voor het wandelen over het terrein van de Prinsenstichting een eenheid extra gegeven, terwijl ik in actie kwam. Met het resultaat: een 3,3 voor het eten! Volgende keer dus de tijdelijke basale stand inschakelen.

Henk heeft op grond van een paar dagen bloedsuiker-overzicht een advies gegeven. Daar begreep ik lang niet alles van, dus dat heb ik gisteren met Belinda, mijn diabetes verpleegkundige, doorgenomen. Omdat mijn internist er niet was, hebben we bedacht nog even op de oude voet door te gaan, dus met de hogere basale waarden en dat later - in overleg met de internist - aan te passen. Belinda heeft me heel veel uitgelegd over hoe je kunt uitrekenen wat je aan eenheden nodig hebt gezien je insuline-gevoeligheid (die Henk al had berekend). Dat ga ik vanaf vandaag toepassen.
Bij het ontbijt heb ik voor elke 3 KH  1 eenheid insuline nodig; in de middag voor elke 6 KH 1 eenheid en in de avond voor elke 7,5 KH 1 eenheid.
Dus als ik iedere ochtend een lekker beschuitje met kaas en 2 bekers koffie met opgeklopte melk nuttig, dan heb ik bij die 12 koolhydraten 4 eenheden insuline nodig.
Voor tussendoortjes geldt: Als ik tussen 0 en 6 uur (bijv. bij het verlaten van de disco!) nog een patatje wil, dan moet ik voor iedere 15 KH 1 eenheid insuline toedienen. Dat zal weinig gebeuren!
Maar overdag geldt: tussen 6 en 10 uur heb ik voor iedere 10 KH 1 eenheid insuline nodig en van 10 tot 24 uur voor iedere 15 KH 1 eenheid.

Rekenen was nooit mijn sterkste kant, maar ik moet er mijn best maar voor doen. Als kind was ik gek op het verhaal van Professor Zegellak en Lodewijk Losbol van Daan Zonderland. Het is een wonderlijk verhaal, maar wat ik het mooiste vond was dat die professor Zegellak voor ieder probleem enorme berekeningen maakte, compleet met staartdelingen en wiskundige formules. Ergens in het boek staat dat hij een heel strand vol kladdert met zulke berekeningen. Die manier van rekenen zag er vrolijk uit:

Boeddha tegen slakken

Vandaag weer begonnen met werken. Dat was even wennen na twee maanden rust, vanwege de hersenschudding en vanwege vakantie. Hoewel ik tussendoor wel wat gedaan heb.
Maar vandaag heb ik aardig wat kunnen doen. Lang niet zoveel als ik wilde, maar zo werkt het al jaren. In ieder geval heb ik mij als eerste voorbereid op de kerkdienst van aanstaande zondag. In navolging van de broer van mijn opa, Leendert van der Meiden - ook dominee - die er als motto op nahield: 'Men hebbe des maandags zijn tekst'.  De teksten heb ik en er ook wat omheen gelezen en over nagedacht. Dus het begin is er.

Over de diabetes wil ik binnenkort wat uitgebreider schrijven. Dat houdt verband met een interessant bezoek afgelopen zaterdag aan een diabetes-arts. Daar kom ik later op terug. In ieder geval waren de bloedsuikers vandaag aardig goed.
Nuchter 9,9, lunch 6,1, middag 4,0 (beetje te laag), diner 5,6 en zojuist 7,9. Ik moet nog veel bijsturen en dat moet ik meer gaan doen via de bolus-wizard.

En dan nog dit: zou het helpen als je een (gekregen) Boeddha-beeld in een klein moestuintje zet dat vergeven is van de slakken? Boeddha als slak-verschrikker? De foto is aardig, hopelijk het resultaat ook.

Chinees eten en meer

Gisteren lekker makkelijk gedaan wat eten betreft, zoals de hele week al vanwege de hitte. Dit keer namen we van de supermarkt een bakje nasi en een bakje babi pangang. Half uurtje in de oven, salade erbij, mmmm. Ik nam niet al teveel, want ik weet dat Chinees eten zoet is, dus veel koolhydraten bevat. Dus er ging een, voor mijn doen,  pittige hoeveelheid insuline naar binnen: 5,5 KH. Om half negen was de stand 22,7, oeps! Nog eens 3,5 eenheden erin. Na 2 uur nog steeds 16,5, dus nog maar eens  3,5 eenheden. Voor de nacht was het 11,2. Vanmorgen 8,7, dus prima opgelost zo.
Maar het is toch van de zotte dat je voor zo'n hapje Chinees dus 12,5 E insuline moet spuiten! Marinus en ik vonden dit Chinese eten overigens nóg zoeter dan dat van de echte Chinees. Voor dit soort gevallen kun je met de insulinepomp ook een speciaal programma instellen, waarbij de pomp ineens een aantal eenheden geeft en vervolgens extra insuline, over een tijdsduur zo lang je wilt. Dat is handig als je uit eten gaat en over een langere tijd meerdere koolhydraten binnenkrijgt. Ik moet die functie (square-dual) en ook een andere (bolus wizard), die uitrekent wat je nodig hebt, nog uitproberen samen met Belinda. Dat komt allemaal wel. Voor de rest mag ik niet mopperen over de scores. Een gouden medaille win ik er niet mee, maar het is beter dan het ooit was.

PS Gisteren ook 'gefloat' in Koan Float, Amsterdam. Dan mag je gedurende drie kwartier tot een uur drijven in een bak met 800 liter zeer zout water. Het was lekker, maar ik vind een sauna lekkerder. Renske had het op haar 'Bucket-list' staan, een lijstje met dingen die je beslist nog wilt doen voor het eind van je leven. Deze kan ze nu afvinken.

Nieuws van de dag

Vanmorgen nog mooiere score dan afgelopen dagen: 6,8! Niet te geloven, dat het zo goed gaat. Ik moet alleen wel uitkijken als ik weer aan het werk ga. Bij meer beweging ben ik bang dat het aantal hypo's toe zal nemen. Rustig bijstellen maar.

Maar nu het nóg betere nieuws. Anne is geopereerd na maandelange zenuwpijn in zijn rug en voelt zich beter dan ooit. 48 uur na de operatie loopt hij weer als een kieviet! Gisteren moesten Marinus en ik een vriend helpen met een verhuizing in Oosterbeek. Daarna zouden we 2 tafeltjes in De Klomp ophalen die Renske had gekocht via marktplaats. Alles ging zo voorspoedig, dat we besloten door te rijden naar Nijverdal, omdat Anne weer thuis zou komen. En we troffen Anne en Renée in opperbeste stemming aan. Gezellig wat gedronken en gepraat over de volgende  reünie over twee jaar. Dat zal weer Twente worden, want als 'dan 85-jarige' wil je niet over de hele wereld gesleept worden. Maar het ziet er dus zeer positief uit wat die kleine betreft! Even een foto met mijn mobiel gemaakt!

Maar nu iets anders. Voor ik ga demonstreren tegen de regen vanmiddag (ja, grapje!) wil ik nog wel wat kwijt. Een ander vermakelijk bericht van de afgelopen week. Er had een vrouw een klacht ingediend tegen de politie, omdat ze zo lelijk op een politiefoto stond. Prompt had ze weer een boete gekregen en werd opnieuw op de foto gezet. Het resultaat was er niet beter op geworden. Stel je voor, dacht ik, dat ik ooit opgepakt wordt en boos op een foto moet. Hoe zou dat eruit zien? Nou zo:

Hello, how are you (the easybeats)

Het is ongelooflijk hoe goed het gaat. Eergisteren en gisteren even flink scores bijgehouden van de bloedsuikers, 'just for the record'. Waar ik normaal schommelde tussen 10 en 20, is er nu een totaal ander beeld ontstaan en ik voel het in alles. Zoveel meer energie!

Hello, how are you? Well, I'm fine.
Het nummer van the easybeats (een Australische band uit de jaren 60 bestaande uit 2 Nederlanders en een broer van Angus Young van ACDC) was in de jaren 80 een tune voor de reclame van Peek en Cloppenburg. Ik herinner mij dat de reclame een keer voor Hemelvaartsdag werd uitgezonden (met dat mooie nummer 'Hello how are you') en dat er daarna gezegd werd: Morgen bij Peek en Cloppenburg. Niks morgen, want in die tijd waren de winkels nog gewoon dicht op zon-  en feestdagen.

En hier zijn de scores:

Maandag 16/7  Dinsdag 17/7     Woensdag 18 juli

N                          14,8                       10,9                       7,8

10.30                    13,4                         9,2                       8,1

12.30                     6,5                          7,0

15.00                     4,7                          7,5

18.00                     8,8                          4,7

23.00                     8,2                          5,7

En laten we het dan maar meteen op z'n Australisch-Amerikaans-Canadees afsluiten:

Have a nice day!      

PS 1. Zojuist gebeld door de oogarts voor een FAG foto in september. Dan merk je dat je leven aan draden vastzit, in dit geval de insulinepomp die ik 's morgens los bij me draag en de koptelefoon. Gelukkig had ik de agenda bij de hand, dus ik hoefde niet te gaan lopen.
Dat wordt vroeg opstaan op maandag 17 september en ik heb iemand nodig die me erheen rijdt...

PS 2: Op ons Deense eiland verkochtten ze croissants die Jannes vond lijken op het teken van heavy metal. En meteen maakte hij er een passende reclame bij. Iets in de trant van: Nu heavy-metal-weken bij AH. Bij aankoop van 4 heavy-metal croissant ontvangt u gratis een CD van ACDC!

Rutger Kopland

Rutger Kopland, wat heeft dat met diabetes te maken? Niets, maar wel met mij als persoon. Bij aankoop van de eerste bundel (Het orgeltje van yesterday) was ik meteen verkocht. Inmiddels heb ik 15 bundels van hem. Bij andere schrijvers spreek je over een half metertje in je kast, maar zijn bundels zijn dun. Ik kom tot 10 centimeter.
Natuurlijk is 'jonge sla' leuk. Ik ga ze vandaag nog planten, want de aardbeien lagen alleen maar te rotten in mijn bak. En dat ruim voor september nu het nog lekker warm is.
Ook 'weggaan' is mooi. Vele malen gebruikt in een preek, net als de eerste uit de bundel 'Al die mooie beloften'. Zo hevig aanwezig als de afwezigen kunnen zijn. Mooi in die bundel is de beschrijving van het ontstaan van een gedicht. Kopland kon er eindeloos aan 'prutsen'. Gisteravond een interview met hem bekeken. Bijzondere man was het. Er zat nog zoveel achter zijn woorden, dat idee had ik altijd.
Maar de mooiste is toch wel het titelgedicht van de bundel 'Een lege plek om te blijven':

Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand om te blijven.

Zo is het. Al had ik ook graag nog iets geschreven over zijn 'brief' aan Herman de Coninck, 'kaart van een Grieks eiland'.  Bijvoorbeeld:

Waar hadden we het over, waar
waren we gebleven, zonder de dood te verwachten
schrijf je geen poezie, daar waren we
het hartroerend over eens,