Pinksterpraat

Pinksteren: ik denk dan terug aan mezelf als kind met korte jurk en paardenstaart, paarse bloemen en zonovergoten weilanden met veel hoog gras. Een paardenstaart had ik vanmorgen ook in de kerk, al was het alleen al omdat het erg warm was in mijn toga, vervaardigd van zware lakenstof en fluweel. Weet niet of ik het volhoud die te dragen tijdens de diensten de rest van de zomer.

De dienst ging er ontspannen aan toe vanmorgen: de kinderen hadden cadeautjes gemaakt voor de kerkgangers. Mooie teksten versierd met mooie plakplaatjes, strikjes én een snoepje erbij.

De bloedsuiker is de laatste dagen weer wat hoger ’s morgens, maar afgesproken met dr Verburg dat ik de basale stand even zo laat, met het oog op onze reis. Mijn gemiddelde bloedsuiker was in de korte tijd dat ik de  insulinepomp gebruik al gedaald – in Hba1c termen van 11 naar 9,5. Tegenwoordig hanteren ze andere cijfers, daar moet ik nog aan wennen. Maar er was nu al verbetering te zien dus, goed.
Bovendien was ik qua gewicht niet aangekomen, wat meestal wel gebeurt met een scherpere instelling. Na onze reis wil ik wel wat kilo’s kwijtraken, want het gaat me in de weg zitten.

Met Nanny Appel (zie 14 mei) lekker in de tuin gewerkt na de dienst.
Daar was ze altijd goed in en gek op. We hebben buxusstekjes met entstof in bakjes op een schaduwrijk plekje op het oude terras geplaatst. Hoop dat ik over een jaar kleine buxusplantjes heb om lege plekken in de tuin mee op te vullen.
Ook hebben we kruiden verpoot in een aquarium en aardbeien- en groenteplantjes in mijn vierkantemeter bak geplaatst. Flink veel water erbij en omdat de zon volop scheen een parasol neergezet. Ik had twee dagen eerder overdag gesproeid en de komkommerplanten hadden verbrandde bladeren. De slakken heb ik niet meer gezien. De zoutkuur was afdoende. Heb inmiddels wel iets vriendelijker slakkenkorrels.
En drie bloembakjes met vlijtige liesjes gevuld. Groeit zo lekker en ziet er gezellig uit bij de achterdeur.

Nanny naar huis gebracht met onze hond Mike die bij haar logeert tijdens onze vakantie. Op de terug weg van Warm Thuis voelde ik me wat wiebelig en zijn Marinus en ik bij Hoorn maar langs de McDrive gereden voor een heerlijk ijsje. Dat was precies wat ik nodig had. Rond 6 uur was de bloedsuiker 7,4. En wat een heerlijk vooruitzicht om morgen een hele dag te hebben om alles voor de reis voor te bereiden, inclusief het lezen van bijbelteksten die te maken hebben met onze bestemmingen. Ik kijk vooral uit naar de tempel van Artemis in Efeze.

De apostel Paulus trad op tegen de aanbidding van Artemis op een van zijn reizen. De zilversmeden van de beroemde Artemis-beeldjes kwamen in opstand, want broodroof dreigde. Men komt bijeen in de ‘arena’ van Efeze en er dreigt een enorme rel te ontstaan. Prachtig beschrijft  Karel Eykman in Woord voor Woord hoe vervolgens een gemeenteambtenaar de gemoederen bedaart  door zijn zeer saaie betoog.
Artemis was een moedergodin. Dat botste uiteraard met het paternalistisch ingestelde christendom. Kijken of we straks nog een beeldje van haar kunnen kopen. Vast wel.

Zo zullen we de tempel niet meer aantreffen, vrees ik.

I hate snails

Ben net terug van een avond ter introductie van een Israël-reis in de Beets. Om voldoende deelnemers te hebben willen we samen met mijn collega Birke Rapp de reis gaan organiseren.
Deze bijeenkomst was heel inspirerend, want een aantal mensen uit de groep was er al eens eerder. Na onze reis naar Turkije gaan Marinus en ik zo'n avond beleggen voor de mensen van de Purmerkerk die interesse getoond hebben.
Vandaag begon ik een beetje te wennen aan het warme weer. De bloeduikers zijn wat aan het schommelen. Kijk je op internet, dan zie je overal waarschuwingen voor hypo's bij warm weer. Bij mij werkt het natuurlijk weer contra, want ik 'kom weer hoog de nacht uit'. Omdat ik ergens las dat door uitdroging bij warm weer hoge bloedsuikers kunnen voorkomen, heb ik maar wat extra water gedronken. Én misschien ben ik te voorzichtig met insuline bij de maaltijden om die vervelende hypo's te voorkomen? Ik wil ook niet nog dikker worden dan ik al ben. Er moet minstens 5 kilo af.
Morgen heb ik een afspraak met de internist, dan is er weer overleg.
Inmiddels ben ik voor de reis diverse dingen aan het inkopen en regelen. Bij de apotheek heb ik vandaag een medicijnen-paspoort gehaald. Het klinkt heel deftig, maar het is gewoon een papiertje met een medicatie-lijst. Ik had nog wat extra makkelijke broeken met elastiek nodig, dus ben even naar de markt op het Buikslotermeerplein gegaan. Erg leuk! Stond ook een groenteboer met hollandse aarbeien, mmmmm! Die verkoopt ook verse kapucijners, vertelde hij me desgevraagd. Vanaf half juni maar weer eens gaan kijken. Komende dagen hoop ik tussen de voorbereidingen voor Pinksteren door ook wat te kunnen doen aan mijn piepkleine groente-kruidentuintje. Ik heb al 2x komkommer en 1x tomaat, 1 laurier, 1 salvia, 1 munt en een paar aardbeitjes. De peterselie is opgegeten door de slakken, dus die moet ik opnieuw plaatsen. Ik wil wat sla planten, bieten, bosui, etc. Moet wel zorgen dat de kinderen de boel water geven als wij weg zijn. Ook het aquarium binnen met de rest van de tuinkruiden.
En de slakken in de gaten houden.... Indiane Jones (Harrison Ford) komt in alle films op zeker moment altijd slangen tegen en mompelt dan: I hate snakes. In mijn geval: I hate snails.

De hitte doorstaan

Nog steeds dinsdag 22 mei. Vanmorgen een vervelende start gehad. 'You know how I feel' was het thema van mijn vorige blog, maar er zijn weinig mensen die het precies mee kunnen voelen: zo hoog zitten en die specifieke diabetes-dorst hebben en moeheid voelen. En natuurlijk valt het uiteindelijk allemaal weer mee. Fles spagroen erdoor gejast en vanmiddag alweer een heuse hypo gehad. Komende vrijdag even in conclaaf met de internist hoe in te spelen op de hitte volgende week als we op orientatie-reis gaan naar Turkije.
Heb vandaag voor beide werkkringen lekker gewerkt, met name vanavond met dalende temperaturen.
Komende dagen zijn er allerlei klussen die puntjes op de i vergen. Ik heb alweer een deadline gemist, maar het komt wel goed, maar het heeft wel allemaal tijd nodig. Sommigen zeggen: tijd is geld, bij mij is tijd energie.

Vandaag was ik o.a. ook in het ziekenhuis om tabletten op te halen voor Jannes die hij slikt tegen overmatige acné. Hij had een afspraak gemist met de dermatoloog en was 'running out of tablets'.
Er lag een vrij dwingend geel memo-post-briefje (hoe heten die dingen) op mijn bureau met:
Vergeet niet Kemperman te bellen, mama. En inderdaad vergat mama dat niet. Zoals ik het telefonisch bracht veroorzaakte het veel hilariteit op de afdeling. Pubers kennen ze daar goed. Maar gelukkig kreeg ik een recept mee voor tabletten en een nieuwe afspraak.

Ben ondertussen druk bezig te denken wat ik voor die reis nodig heb aan attributen. Dat zal deze keer behoorlijk meer zijn dan voorgaande reizen. Een extra pomp, pennen voor als de beide pompen het af laten weten. Extra attributen voor het inbrengen van het materiaal - daar hebben ze een 'ei' voor ontwikkeld o.a., dus moet ik 2 eieren meenemen. Hutkoffertje meenemen maar. Voor de toiletspullen heb ik reis-sets gekocht vandaag, zodat we niet literflacons hoeven mee te zeulen.

Ik wil zo graag voor de reis ook inhoudelijk nog het een en ander lezen. We gaan plekken verkennen die te maken hebben met Johannes en Paulus. Ik kijk erg uit naar Efeze en zeker Patmos.

High, You know how I feel

Beetje vroeg wakker: 5.30 uur met een enorme dorst. Zo'n ouderwetse suikerziekte-dorst, waarbij je maar aan één ding denkt: drinken, drinken en nog eens drinken. Gauw meten en ja hoor: bingo: 21,6!
Terwijl het gisteren zo mooi was: de hele dag rond de 5.
Dat is lang geleden en waarschijnlijk daarom ook dat ik meteen zo'n grote dorst ontwikkel. Het lichaam is het (gelukkig) niet meer gewend zo hoog te zitten. Ben nu aan mij vierde glas Spa groen: lekker!
En heb zojuist het lied gevonden waarvan flarden door mijn hoofd speelden, maar dat ik niet thuis kon brengen. Iets met high up in the sky? Dat bracht me niet meteen verder, behalve dan bij wat onduidelijke gospel-liedjes. Tenminste niet bij dat lied waarvan de melodie steeds duidelijker doorkwam in mijn hoofd. Stevig, beetje al la Sinatra. Totdat ik 'You know how I feel' binnen kreeg. Toen was google er snel klaar mee.
Natuurlijk is dat Michael Bublé. En hij zingt over een vogel die hoog in de lucht vliegt en niet over hoge bloedsuikers. Maar ik vind het wel een mooi lied en ik vond er een aardig YouTube filmpje bij, in de stijl van James Bond, dat ik er maar meteen bijzet:
http://youtu.be/Edwsf-8F3sI

I'm feeling good - dat hoop ik na een fikse insuline toediening weer te bereiken.
Om me daarna weer als een 'fish in the sea' te voelen. In ieder geval:

It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me
And I'm feeling good
I'm feeling good

These feet are made for walking

Weer een bijzonder weekend. Gisteren werd ik door een hypo gehinderd om op bezoek te gaan bij iemand. Terwijl ik vaak door hypo’s heen gewoon een preek hou – terwijl het zweet langs mijn rug loopt - of een vergadering doorsta. Maar dat is dan al gaande. Dat is iets anders dan nog de auto moeten instappen en naar iemand toerijden en aanhoren en meeleven. Dus ik was er een dag later vandaag aan het eind van de middag en heb een mooie collage gemaakt voor haar van haar overleden moeder. Dat was gisteren – met die hypo – niet gelukt. Maar ook door tijdsdruk vanwege een gepland etentje met dochterlief en vriendin.

Vanmorgen ging alles goed bij een dienst voor jong en oud en met mensen met een verstandelijke beperking in de Taborkerk. Marinus en ik hadden Piet, een  cliënt meegenomen – dat was gezellig! Het ging over wees-zijn na Hemelvaart. Over alleen zijn, heimwee, afscheid nemen. Herkenbaar voor de meesten. In een hemelvaart-weekend waren er toch nog aardig wat mensen. Ik heb lang getwijfeld over een gedicht van Hans Lodeizen waar ik aan moest denken bij de voorbereiding. Het is een echt vijftiger gedicht met veel ruimhartige fantasie, maar het is zo mooi.

Het gaat om iemand die wacht om begeestering en het komt niet. Het eindigt met:

Nu ben je niet gekomen

En zachtjes ga ik dicht.

Ik werkte dat vandaag helemaal niet uit. Ook niet ‘de nacht die groter wordt in mijn hart’,  terwijl dat zomaar had gekund. Ik merk dat ik steeds meer dingen open laat – overlaat aan mensen om zelf in te vullen. Er kwam iemand op jij af die zei: Je verbaast me steeds weer. Mooi is dat.

Ik kreeg positief bericht van Menno Sluijter wat betreft de radioactieve behandeling voor neuropathie.

Moest zo lachen om zijn omschrijving van de behandeling: die is saai! 20 minuten wachten met weinig tot geen resultaat. We zullen zien. Ik doe het voor mijn gezondheid, mijn voetjes.
Ze moeten –graag – nog even blijven. Komende week wordt het druk. Moet er nu nog niet aan denken, maar het komt allemaal goed. Als die voetjes maar blijven doorgaan.

These feet are made for walking and that's just what they'll do .....!

Onwaarschijnlijk mooi

Onwaarschijnlijk mooi waren de bloedsuikers vandaag weer tot dit moment. Net gemeten: 13,2. Da’s dan weer jammer. En vanmorgen startte ik toch prachtig met 7,7 en daarna – na een licht ontbijt – een 8,1, maar er brak een flinke hoofdpijn door – zo eentje die toch duidt op een hypo ervoor. Dus ik ben bang dat ik vannacht moet gaan meten. En nu toch maar 2 E bolus geven of niet? Nee, niet doen en dan kijken wat-ie doet. Als ik er morgen uitkom met een mooie bloedsuiker zonder hoofdpijn, weet ik dat ik ’s nachts wat minder insuline basaal kan toedienen. Dus hoef ik ook niet ’s nachts te meten. Slim zijn we weer!  En ja, ik slaap graag door.

Vandaag was het een bureau-klusjes-dag. Alleen al de overdracht van het penningmeesterschap van het Werkverband van predikanten – voorheen de ring – kostte me minstens twee uur.
Vandaag kwam ook de reserve-pomp binnen, waarvoor ik meteen een verzekering kon regelen bij Mediq Direct. Als we straks op vakantie gaan,  is dat toch met tenminste 6400 euro aan insulinepompen. Ik kreeg ook weer een mailtje van Liesanne,  een jonge vrouw van begin 20 jaar die nu al dezelfde neuropathische klachten heeft als ik, maar dan 30 jaar te vroeg. Ik las haar verhaal in een diabeten-blad. Ze vroeg om reacties van mensen in haar leeftijdscategorie, maar ik heb toch maar gereageerd, ook al ben ik natuurlijk bejaard ten opzochte van haar. Ik denk zelf nog altijd dat ik 17 ben, maar dat is aan de binnenkant van mijn hersenpan zo. Daarbuiten is het echt anders.

Ze schrijft zo mooi verhullend over de rottige ‘side-effects’ van diabetes:
"Verder gaat het hier redelijk. Heb wel veel pijn, iets te veel maar goed. Komt er eigenlijk op neer dat ik de laatste 2, 3 weken met pijn rond de 10+ rond loop. Maar na slechte dagen komen goeie dagen.
Ik hoop dat het binnenkort even iets minder aanwezig is. Ik merk dat ik er moe van wordt en niet meer zo goed kan opladen :( "
Rot voor haar. 10+ is niet niks. Ik moet ook cijfers geven en die van mij liggen meestal rond de 7-8.

Gisteren had ik vriendin Bea aan de telefoon over een anesthesist Menno Sluijter die veel heeft gedaan en doet aan pijnbestrijding, met name chronische pijn. Met behulp van radiofrekwentie probeert hij verlichting te brengen in pijnen die mensen moeten doorstaan. Hij woont in Zwitserland, maar komt regelmatig naar Nederland om diverse patienten te bezoeken en verlichting te brengen. Toen Bea daarmee kwam aanzetten was ik net bezig de overstap te maken naar de insulinepomp en had weinig oren naar weer zo’n alternatieve therapie, maar nu denk ik dat ik dat toch een kans wil geven. En misschien is het ook wat voor Liesanne. We moeten al het positieve aangrijpen.

Vandaag heb ik de DVD besteld van de film Les untouchables. Die DVD  komt pas in september uit, maar een download hebben we al gezien, samen met Renske en genoten van deze film. Over een steenrijke man die compleet verlamd is en een jonge ex-criminele negerman – fan van Earth, Wind & Fire – die hem moet verzorgen. Fantastisch ontwapenende film. Gaan ze met z’n 2en naar de opera. Zegt de verzorger ineens: die vent die zingt is een boom, hoe lang duurt deze shit? Tja, vier uur. No kidding! Zo werkt cultuur.

Ten behoeve van mijn lieve Marinus ga ik in juni naar de Parcifal van Wagner: Vier – en – een – half – uur. Ook de Götterdammerung heb ik door staan: 5 uur en 40 minuten. Over pijngrenzen hebben we het dan niet. Als het mooi is, kan je veel hebben.

By the way - dankzij mijn dochter Renske ook nog niets gedaan aan een vorm van foto-shoppen zonder ingewikkeldheden. Is wel aardig geworden.

The good life

Vandaag een zeer ontspannen Hemelvaartsdag gehad. Ik kwam redelijk goed de nacht uit, wel boven de 10. Meteen van spuitplek gewisseld – dat gaat me steeds makkelijker en sneller af.

Vanmorgen kwam onze lieve vriendin Nanny Appel uit Zuidermeer met de taxi. We dronken koffie, bereidden een minestronesoep uit het blad van een grote supermarktketen in Nederland voor en gingen nog even naar Zaandam, omdat daar een winkel van die keten open was. Ik had het onzalige idee opgevat om vegetarische hamburgers te maken, incl. bruine vloerkadetten. Daar had zoonlief Jannes geen zin in. Dus we kochten in iedere geval ‘gewone hamburgers’, hoewel deze biologisch en van rundvlees waren, omdat die winkelketen blijkbaar niet zo voor varkenshamburgers is (of wij hebben niet goed gekeken?). Ook  wilde ik Limabonen hebben, die in die minestronesoep hoorden. Ik had ze in de soep al vervangen door witte bonen, maar toch maar even aangeschaft voor een volgende keer. Zo ook Quinoa, dat we gisteren aten – een nieuw product, een graansoort uit Zuid-Amerika, zo lekker! Als je dan toch in zo’n winkel op je gemak aan het rondkijken bent, kom je ook aparte dingen tegen, zoals Mikado van chocolade-stengels.  Dat gaan we na het eten spelen (en opeten) En alcoholvrije Chardonnay wijn – ook maar in het mandje, want daar had ik over gelezen, in het blad van diezelfde grote supermarktketen uit Nederland.
Terug thuis konden we meteen aan tafel, dankzij Marinus. Er stonden allerlei lekker dingen op tafel om op de chiabatta te smeren of om ermee beleggen. En de soep was zeer geslaagd en zeer vullend.

Lekker een middagdutje erna en toen even aan de slag in de tuin. Ondertussen hadden ‘de mannen’ al het meeste van het gras gemaaid. Jannes doet dat grasmaaien sinds vorig jaar en wil ook wel de slootkanten doen, zodat Marinus weer wat werk uit handen genomen wordt.

Sinds vorig jaar heb ik een bak met onkruidremmende worteldoek en aarde vlak bij de tuindeur voor tuinkruiden etc. Vorig jaar ging veel mis door de overmacht van vraatzuchtige slakken. Dit keer ga ik beter opletten. De kruiden heb ik binnen in een oud aquarium gezet. Buiten komen diverse plantjes, ik wil ook wat sla kweken, komkommer, tomaat, laurier, etc. Hopen dat het dit jaar wat wordt.
Onze tuin is vergeven van zevenblad. Ik heb eco-spul daartegen gekocht, maar moet nog zien of dat werkt. 3000 vierkante meter tuin is mooi, maar niet met zevenblad, oprukkende hedera en massale fluweelboom-opslag. Marinus doet wat hij kan met een oude grasmaaier hobbelend dwars door de borders en perken.
Die bak met groenten en kruiden is ontstaan door een idee van square gardening, dat  in Nederland door de jongeman Jelle onder de aandacht is gebracht. Hij noemt het de makkelijke moestuin. Zie http://www.makkelijkemoestuin.nl 
Hij was te lui om veel te moeten wieden en sproeien en verzon een methode waarbij dat niet nodig is en er toch veel rendement is.Hij heeft een ingewikkelde verhouding bedacht tussen humusaarde, turf en een soort isolatiemateriaal dat vocht vasthoudt. Ik houd het wat simpeler met gewone aarde en toch maar sproeien en wat wieden.

Ik volg de laatste tijd met veel interesse het nieuws rond initiatieven om in steden bouwterreinen voor groente- en fruitvoorziening te gebruiken. Zelfs op daken kan er groente verbouwd worden. Al die verlaten bedrijfsterreinen kunnen straks omgebouwd worden tot mega-moestuinen en boomgaarden. Dat zou geweldig zijn. Ook heerlijk voor de mensen om het groen weer op te zien rukken tussen al het asfalt.

Na een gezellige happy hour, met wijntjes en een whiskey voor Marinus,  gezeten op onze leunstoelen in de keuken, heb ik samen met Nanny alles klaargezet voor de hamburger maaltijd. Voor de heren was er een dubbele hamburger op een bruine vloerkadet met sla, komkommersalade, tomaat, rode uiringen en tuinkers. Nanny en ik beperkten ons tot een enkele vegaburger, aangeklede sla met sperzieboontjes en aardappelschijfjes uit de Actifry, een geweldig apparaat!

Lekker toetje, kopje koffie met een spelletje mikado, waarbij Marinus verschrikkelijk vals speelde en Nanny vreselijk moest lachen.  Het was een heerlijk ontspannen rit heen naar en weer terug van Zuidermeer.

Oh ja, zojuist even die alcoholvrije wijn geprobeerd…… hummm, helaas niet te …….! Als je dan geen alcohol wilt drinken, drink dan water zou ik zeggen.