Amitriptyline

Ja, ze verzinnen het wel, die farmaceutische gasten met stofnamen waar je je tong op breekt.
Maar het goede nieuws is dat het mij helpt, deze stof Amitriptyline, bekend onder de merknaam Sarotex.

Halverwege vorig jaar werd ik het beu zoveel pijnstillers te slikken die nauwelijks leken te helpen.
Ik gebruikte 3 x daags Gabapentine, een middel tegen epilepsie met als welkome bijwerking de bestrijding van neuropatische pijn.
Daarnaast slikte ik paracetamol 500 mg, 4 tot 6 per dag en nam nog eens drie maal daags medicinale cannabis olie.
Tel daarbij op: 1 tablet antidepressivum , 3 tabletten voor de bloeddruk, 1 voor de schildklier, 1 voor de cholesterol, 1-2 bloedverdunner(s), 1 maagzuurremmer en enkele voedingssupplementen dan heb je een aardig bakkie vol tabletten. Dat voelde niet prettig.

Er zijn alternatieven bekend die neuropatische pijn bestrijden, maar omdat ik het antidepressivum Efexor slikte, kon ik die niet gaan slikken.
Dus besloot ik te stoppen.
Eerst met de Gabapentine.
Tot mijn verrassing merkte ik daar weinig van, het bleek een makkie.
Maar toen was de stemmingsverbeteraar Efexor aan de beurt.
Efexor slik ik al vanaf 2000 en heeft mijn leven vanaf dat moment aanzienlijk prettiger, makkelijker te hanteren gemaakt. Ik slikte 37,5 mg en heb het heel geleidelijk afgebouwd.
Het minderen leverde rare gewaarwordingen op.
Het spul doet iets in de je hoofd en als het daar ontbreekt, gaat het hoofd raar reageren.
Duizeligheid, losse beeldjes bij het draaien van mijn hoofd, moe.
Heb heel rustig aan gedaan en was er uiteindelijk binnen een maand af.

En toen even niks, ja behalve die cannabis olie waar ik maar een beetje baat bij had.
Het leek goed te gaan.
Op zeker moment was ik bij de huisarts en zei monter: 'Ik zag in mijn medicijnenoverzicht staan dat ik depressief ben, haal dat er maar uit.'
En hij deed dat.

In november werd ik somber.
Had ik vroeger ook weleens in november, bedacht ik.
Maar ook in december was ik somber.
Ik kreeg last met ademhalen, kreeg zelfs een inhalator die niet hielp omdat het doodgewoon hyperventilatie was.
Bedacht dat het kwam door burenoverlast of een leeg nest-syndroom of was het de overgang naar een nieuw jaar waar ik niet tegen kan?
Allemaal mooi en aardig, maar 12 januari ging ik weer naar de huisarts.
Mijn eerste woorden waren: 'Zet depressie maar weer bij mijn klachten.'
Dat deed hij.
En vervolgens gingen we in gesprek over welk middel ik nu het beste zou kunnen nemen.
Efexor had zijn dienst bewezen, maar ik had het niet voor niets met veel moeite afgebouwd.
De pijnpoli-arts had al eerder gesuggereerd dat ik Amitriptyline zou gaan gebruiken, omdat dat middel zijn diensten bewees bij veel mensen met somberheid en neuropathie-klachten.
'Zullen we dat dan proberen?' vroeg mijn arts.
'Ja,' zei ik.

Dat was een gouden greep.
Al na dag één dacht mijn hoofd: 'Ha, dat spul ontbrak eraan tot nu toe. Wees welkom hier.'
En wat nog mooier was: de pijn raakte op de achtergrond.
Ik kan zelfs helemaal zonder paracetamol onder die voorwaarde dat mijn bloedsuiker onder de 10 blijft en het niet koud is buiten.

Mooi spul die tabletten.
Natuurlijk is het beter om zo weinig mogelijk te slikken, zoals ik al eerder schreef.
Maar ik heb 8-10 tabletten vervangen door 1 tablet die werkt tegen én somberheid én neuropatische pijn.
Er zijn genoeg mensen die er prat op gaan hun medicatie af te kunnen bouwen.
'Good for you,' denk ik dan.
Maar mij zal dat toch nooit lukken.
Geen insuline . . . geen leven.
Dan maar grootgebruiker.

Koolhydraatarm voor diabeten en andere gasten

Mijn dochter komt eten en dan moet er vegetarisch worden gekookt.
Dat vind ik niet erg, maar nu Marinus en ik koolhydraatarm (KH-arm) proberen te eten, enigszins volgens dokter Frank, wordt het wat ingewikkelder. Niet wat betreft bijvoorbeeld tofu, want daar zitten weinig koolhydraten in (1,9 per 100 gram) maar altijd nog meer dan in vlees of ei (0 per 100 gram).

Ik had besloten een recept te maken van knapperige tofu (blok van 200 gram, bij nader inzien iets te weinig maar dan ‘gooien’ we er wat eieren tegenaan).

Knapperige tofu maak je door de tofu in blokjes te snijden, op 2 stuks keukenpapier te leggen, daar bovenop een dubbel vel keukenpapier en een stukje plastic en bovenop enige zware boeken – in mijn geval: de Concordantie op de bijbel, uitgave Kok Kampen 1983;  Dagelijks leven in Bijbeltijd – uitgave National Geographic, zonder jaar en het Handboek van De Geschiedenis van het Christendom, uitgave Voorhoeve 1979,  samen goed voor 2630 bladzijden gedrukt op zwaar papier en ingebonden.

Laat dit een half uurtje rusten; til de boeken eraf en het plastic, verwijder de bovenste vellen keukenpapier en leg er twee nieuwe droge op, draai om m.b.v. een grote spatel en vervang het natte keukenpapier door droog – plastic erop en 2630 bladzijden christelijke lectuur – weer ongeveer een half uur tot een uur laten persen.

Daarna bak je de tofublokjes kort in wat olie op hoog vuur en deponeer je ze in een bakje met marinade, bestaande uit 3 el ketchup, 3 el ketjap, 1 tl sambal en 1 uitgeperste knoflookteen.

Enige tijd goed afgedekt laten rusten.
Dat was één.

Tussen het persen door liet ik Mike, de hond uit.

Daarna de rijst gekookt – ronde volkorenrijst bestemd voor de dochter, want rijst is zo’n beetje het ergste wat je kunt eten op koolhydraten gebied. In 100 gram gekookte volkoren rijst zitten 24 koolhydraten. Dat is veel vergeleken met aardappels (17 KH) en vervang je aardappels gedeeltelijk door knolselderij (5 KH) dan zit je beter.

Daarna de prei en sugar snaps schoongemaakt en klaar om te stoven/koken.
En daarna saté saus.

Hoe moet je in vredesnaam het aantal koolhydraten van zo’n maaltijd berekenen?

Het is ingewikkeld en handig als je daarbij een rekenmachine gebruikt.
Als volgt:
Rijst slaan Marinus en ik over want we doen KH arm.
Stel we komen in de verleiding en nemen ieder een opscheplepel = 30 gram = 1/3 van 24 = 8 KH.
Tofu levert per persoon 2 x 1,9 = 3,8 : 3 = 1,26 KH
Ei : 0 KH
Prei is goed voor 2-3 KH per 100 gram, dus ongeveer 6 KH per persoon
Sugar snaps, de naam doet het ergste vrezen maar valt mee: 200 gram = 10 KH : 3 = 3,3 KH p.p.

Maar dan de pinda-satésaus!

Voor de pindakaas reken ik 4 el pindakaas=60 g x 1,5 KH= 40 KH
De pinda’s uit de losse pols erbij waren zeker wel 100 gram = 12 KH
Ketjap en sambal zijn goed voor 10 KH.
Totaal dus 62 : 3 = 20 KH per persoon.
Hoofdgerecht 30,56 KH zonder rijst en 38,56 met 30 gram rijst.

Ik had nog niet verteld over de griesmeel die aanbrandde en vervolgens in de magnetron overkookte. Nadat ik alles met veel moeite weer had schoongemaakt (moest echt flink schuren in de pan) maakte ik er nog rodebessensaus bij. Stel dat Marinus en ik ons aan dat toetje wagen, dan komen er 150: 3= 50 KH bij.

Ai ai ai, dokter Frank schrijft maximaal 20 KH per dag ongeveer voor. Dit houdt in, dat we na deze maaltijd van in totaal 88,56 KH pas komende zaterdag weer 8 KH mogen eten. Je zou dus wel geld over moeten houden met dit dieet!

Dochter whatsapped zojuist: het wordt kwart voor zeven. Eerst maar aan de 'borrel': droge witte wijn - geen koolhydraten, mmmm!

Is dit een grap of om te huilen?

Is dit een grap
of om te huilen
Is er iemand die haar benijdt,
wie zou er met haar willen ruilen,
dag in dag uit, waar blijft de tijd?

Toen ik net getrouwd was, met overigens een heel ander type man dan Herman van Veen bezingt in bovenstaand nummer (On ne voit pas le temps passer- waar blijft de tijd), had ik al dat uitzichtloze gevoel dat hij bezingt. Toen was ik net in de twintig en bruiste doorgaans van het leven. Nu loop ik tegen de zestig en heb een zeer heftige hypo achter de rug tijdens de toneelcursus. De daling van de suiker ging zo snel dat ik bijna buiten westen raakte, maar als in een helikopter-view precies begreep wat er gaande was. Het deed denken aan drie eerdere mij totaal buitenspel zettende hypo's die ik me nog helder kan herinneren.
1972
De eerste was in 1972 toen mijn moeder Ike de injectiespuit had laten aanbranden (ja, ja, dat waren zo'n beetje de Middeleeuwen in het land der diabeten) en moest overgaan op een ander model waarvan de indeling afweek . . . dus teveel spoot en in de modus 'uittreden' trad en bezag hoe ik alles van het aanrecht mepte en langzaam weg dreigde te zakken. Ik was net een jaar gediagnostiseerd als diabeet en onze lieve huisarts dokter Bastiaans zei: 'Nu weet je tenminste wel wat een hypo is!'
2001
Het tweede incident (in 2001) was heftiger. Ik zat in een diepe put en worstelde mijn weg naar boven. Eigenlijk zat ik niet, maar lag in bed en was geducht aan het woelen. Die put waaruit ik me probeerde te werken had met de bijbel te maken: Jozef in de put nadat zijn broers hem te grazen hadden genomen vanwege zijn opschepperij (zie ergens achteraan in Genesis). Ik kwam tergend langzaam terug tot de realiteit nadat een arts glucagon had ingespoten en op het punt stond op glucose over te gaan. Die hypo toen werd veroorzaakt door een stoppen-met-roken-middel dat als bijwerking 'nachtelijke convulsies' had. Convulsies?  Stom woord. Wie koppelt dat nu aan nachtelijke hypo's.
Ook weer overleefd.
De voorlaatste keer was in 2012 in Denemarken in het bijzijn van de kinderen. Ik had enkele maanden de insulinepomp en was druk bezig eindelijk de (*&^$@#-) bloedsuikers in het gareel te brengen. Daarmee nam ik in gewicht toe en probeerde koolhydraatarmer te eten om af te vallen. Met de kinderen lunchend was ik iets te fanatiek met het weggeven van koolhydraten en niet navenant te bolussen. Mijn zus, zwager, man en kinderen zagen tot hun ontsteltenis hoe ik ze even later in een ander etablissement steeds glaziger begon aan zat te staren en ze belden een Deense ambulance, die vroeg hoe laag mijn bloedsuiker was. Ik heb die nog gemeten, glazig en wel, want niemand van het gezelschap wist hoe dat moest. Sinds die tijd weten ze dat ze in  zulke gevallen koelbloedig 1,5 moeten zeggen tegen de hulpverleners, want dán ben ik echt bijna 'down under'. Bij 1,6 was ik ooit nog in staat in een enorme pastorie uit bed naar de koelkast beneden te hobbelen en yoghurt met suiker op de keukenvloer te nuttigen. Bloedsuiker 1,6 is dus mijn bewustzijns-bekwame ondergrens.
2015
En toen kwam 16 december 2015. Toneelcursus avond 10.
Deze keer ging het mis omdat ik de sensor al enige tijd niet kan inbrengen.
Na twee mislukte keren een paar dagen geleden liet ik de hoge kosten prevaleren boven mijn welzijn. Zo'n sensor kost 50 euro per 6 dagen, dus dan maar even 12 dagen wachten met een nieuwe poging.
Nadat ik dat gemeld had aan Belinda, mijn beste diabetes verpleegkundige, boekte ze me meteen voor aanstaande vrijdag om bij haar in de spreekkamer samen het proces te doorlopen.

Maar goed.
Ondertussen ging het dus goed mis.
Bij de evaluatie van der toneelcursus (inmiddels alweer gisteren) hadden we de gang van zaken besproken en vond iedereen dat improvisatie zeer leuk en leerzaam was, maar dat diepgang ook fijn zou zijn - misschien wat meer drama?
Nou, ik heb het ze wel op een presenteerblaadje aangedragen.
Want de wens was nog niet uitgesproken of ik ging langzaam richting ravijn qua bloedsuikergehalte. En kwam er ook niet meer uit met 5-10 dextro suikertjes.
En toen begon ik het zelf eng te vinden.
Net als voorgaande keren begon ik weer uit te treden en zag mezelf in die toneelgroep mompelend en wel. Zij bespraken diverse opties terwijl ik dacht: 'Weet je wat? Ik ga gewoon liggen, hier naast dat tafeltje. Dan komt er misschien iemand die me helpt?'
In onze groep bevindt zich iemand met een diabetische vriendin. Dat hielp enorm.
Heel liefdevol werd ik in zijn auto geholpen en reed iemand anders van de groep achter hem aan in mijn auto naar mijn flat. En tegen de tijd dat we daar waren, was ik weer goed bij en kon de auto zelf het parkeerdek oprijden en naar huis lopen.

Om er zeker van te zijn dat ik zou kunnen slapen, na ettelijke weken kramp en gebroken nachten (om de 3 tot 4 uur wakker met krampscheuten), nam ik Oxycodon, een opiaat dat ik eerder verfoeide en ben eindelijk verlost van de kramp maar lig nu al wel 5 uur wakker.
Dan ga je je afvragen wat de oorzaak is (beter niet doen, die is zeer waarschijnlijk niet te achterhalen en al zeker achterhaald). En wat had je anders kunnen doen? Wat was en is wijsheid met deze ziekte die ik aanstaande 18 januari 45 jaar heb (- zou er nog iemand komen met bloemen: de huisarts of één van het leger van hulpverleners die ik verzameld heb in de loop der tijd?)

Is dit een grap of om te huilen?
Is er iemand die mij benijdt?
Iemand die met mij zou willen ruilen?
twenty four seven? Waar blijft de tijd?

'Ik ben zo ongelukkig', zei een vrouw tegen een geestelijk verzorger van het betere soort.'Hoe kom ik daarvan af?'
'Maak soep,' zei deze, 'en breng het naar een huis dat geen verdriet kent.'
Zo deed ze.
Zo doet ze nog steeds en voelt zich stukken beter.

Moraal van het verhaal: probeer in alles een grap te ontwaren, dus relativeer en tel je zegeningen.
Maak jouw hand sterk in die van een ander.
Als je huilt: zorg ervoor dat er iemand in de buurt is om je bij te staan.
En nooit een kaarsje vergeten te branden voor mensen die altijd in de hoek zitten waar de klappen vallen.

Herman van Veen:  On ne voit pas le temps passer- waar blijft de tijd.
De link naar you tube werkt niet vanaf deze site, maar ik geef hem toch maar even.
https://www.youtube.com/watch?v=L0Lvn-5T2zc

Let there be light

Ooit had ik een vriend die de term 'verwantschap' te pas en te onpas losliet in de conversatie. Nét iets teveel naar mijn smaak. Er zijn over verwantschap heel mooie dingen te denken, zeggen en schrijven, maar als het een stopwoord wordt, is de lol snel over.
Coherentie kwam onlangs bij mij binnen.
Is iets minder klef dan verwantschap en dat spreekt me daarom denk ik meer aan.
Ik was er vanavond weer naar op zoek.
Kwam eerst uit bij cohesie, maar daar kwam ik al snel van terug, lees maar waarom: Cohesie is de onderlinge aantrekkingskracht tussen gelijke moleculen zonder dat er sprake is van een chemische binding. Wanneer de cohesieve kracht groter is dan de adhesieve kracht zal in een capillair de meniscus bol zijn en de vloeistof omlaag worden gedrukt. ...
En kijk, daar houd ik niet van: van geen chemische verbinding en dat omlaag drukken. Dat wordt al veel te veel gedaan in de wereld. Dus zo'n natuurkundig proces wantrouw ik al vanaf het begin, da capo! < en voor de rest begrijp ik er als alpha type helemaal niets van > en wens dat graag zo te houden.

Terug naar coherentie.
Ik dacht er vanavond aan terwijl we een lichtjesdiner meemaakten in het Grand café van onze flat op de begane grond, voortreffelijk gerund door de Prinsenstichting. Marinus en ik mochten gezellig mee-eten omdat we ofwel zelf lichtjes waren, dan wel zelf licht nodig hadden om door te kunnen gaan. Ervan uitgaande dat wij onder de eerste categorie vallen (anders wordt Kerst wel heel erg zielig) dan is dat toch een mooi compliment.
Mochten we ons vergist hebben en in de tweede categorie vallen, dan ... 'Ik ga daar vooralsnog niet vanuit,' sprak de blondine terwijl ze haar schouderstukken verkrampt bijeentrok.
Hoewel, wie heeft er géén licht nodig om door te kunnen gaan?
Kom maar op met dat licht, ik lust er wel pap van!

Vanavond zaten we dus tussen vele lichtjes, waarvan we velen niet kenden, omdat ze blijkbaar van buitenaf dat licht komen schijnen in en op onze nieuwe flat Heel Europa.

Eerder dit jaar heb ik geschreven over het feit dat we flink last hadden van al te enthousiaste, met name 's nachts levende bovenburen, maar dankzij ingrijpen is dat godzijdank (we kloppen het nog telkens af) grotendeels voorbij. Het heeft ertoe bijgedragen dat we vooralsnog besloten ons niet weg te laten jagen en dus te blijven in deze flat.
Het was een lastig proces.
In de omgang met anderen heb je als individu het niet alleen voor het zeggen.
Je kunt wel wat willen, maar een ander heeft ook verwachtingen.
Coherentie is nodig in een flat. Er moet gevoegd worden naar elkaar. Niet iedereen kan compleet zijn/haar eigen gang gaan, want dan wordt het een complete chaos.

Wat is er dan aan leuks te melden over coherentie.
Dit.
Als je 's morgens wakker wordt in een flat, ben je nooit alleen. Je hoort overal de start-de-dag-geluiden van mede flatbewoners. En ik beleef dat inmiddels als een vertrouwd gevoel. Coherentie betekent eigenlijk niet anders dan samenhangend. En zo werkt dat: in een flat hangen de bewoners bij wijze van spreken aan elkaar. En gaat dat in een bepaalde rust en harmonie, dan voelt het vertrouwd en prettig aan.
Tel bij de vertrouwenwekkende ochtendgeluiden de vele plezierige intermissies in de lift en je krijgt tevreden coherente flatbewoners.
Nog één keer dat woord coherentie en ik ga gillen.
Had ik toch sociologie moeten studeren?




(Ten overvloede wellicht: ontbreekt dat gevoel van waarachtige coherentie 's nachts, dan heb je een probleem MAAR kun je instanties bellen, het liefst tijdens kantooruren de eerstvolgende werkdag!)

oxycodon

Als je als oppassende burger niet genoeg oppast heb je voor je het weet een enorm probleem. Stel: je hebt een vervelende ziekte (pijnlijke neuropathie), waar eigenlijk geen remedie voor is, maar wel allerlei ideeën over de ronde doen, zonder dat iemand er het fijne van afweet - en je gaat - gewillig als je bent - en je wilt natuurlijk niet te alternatief zijn - daarin mee, dan beland je dus zomaar in de opiaten.
En daarmee in de ellende.
En dat overkwam mij de afgelopen weken.
Leuke zin, de openingszin van dit stukje?
Maar het bracht mij de afgelopen weken in zo'n stuk niemandsland van amechtig zijn en bang, dat ik bang werd van mezelf. En dat ben ik nooit geweest.
Als er iets is, wat ik nooit ben geweest dan is het: bang voor mezelf.
In alle omstandigheden die ik heb meegemaakt, kon ik mezelf altijd recht in de ogen kijken en weten dat ik op mezelf aan kon.
En dat kon ik niet meer.
Amechtig is het juiste woord: achter adem.
Maar er was nog veel meer aan de hand, zoals staat in de bijsluiter van dit middel- en ik laat weg wat niet van toepassing is en dat is weinig:

Sedatie (vermoeidheid tot slaperigheid), duizeligheid, hoofdpijn, constipatie, misselijkheid,
Gevoel van zwakte (asthenie), diverse psychische bijwerkingen waaronder stemmingswisselingen (bijv. angst, depressie),

- ik ging naar Marinus toe en zei: Zeg jij nou eens, ben ik aan het gek worden, of niet?

Verder met de bijsluiter: veranderingen in de activiteit (meestal sedatie, soms met lethargie, soms een verhoogde activiteit met nervositeit en slaapstoornissen) en veranderingen in het functioneren (abnormale gedachten, verwardheid), moeite met ademhalen (dyspneu), bronchospasmen (problemen met ademhalen of een piepende ademhaling),

- ik dacht : ik word gek: ik moet tijdens het slapen in de gaten houden dat ik wel blijf adem halen

maagdarmstoornissen zoals buikpijn, diarree; maagstoornissen (dyspepsie),

- natuurlijk ligt dat aan de neuropathie, dacht ik - want ja, wat wil je? Neuropathie heeft ook invloed op het maag-darmstelsel.

verlies van eetlust tot aan anorexia, toegenomen zweten, frequent moeten urineren.

- ook zo raar: ineens weer transpireren en zo vaak naar de toilet moeten, terwijl de bloedsuikers prima zijn, dus waarom?

Bij verschijnselen die soms optreden waren er ook een paar die ik overduidelijk heb ervaren:
veranderingen in de waarneming zoals depersonalisatie,

ik dacht echt dat ik gek aan het worden was en dat het tussen de oren zat.
Maar het lag dus aan deze pijnstiller . . .
die ik uit angst voor de effecten van een te sterk werkende THC wietolie ging gebruiken,
maar die erger zijn  -
en nog officieel erkend op de markt ook -

En dan volgen nog wat vage dingen, waar ik de meest kenmerkende, die ik ervaren heb, laat staan, zoals: rusteloosheid, extreem emotionele gedragingen, veranderende spierspanning, onvrijwillige spiercontracties, coördinatiestoornissen,  versnelde polsslag, gevoel van onregelmatige en harde hartslag, verwijding van de bloedvaten (vasodilatatie), moeite met ademhalen,  boeren -

tja, boeren, belachelijk dat ik dat ineens zoveel deed - idioot gewoon . .  .

Nou ja, en dan zit je bij zelden - daar laat ik dat het dan maar bij.
Tuurlijk weet ik wel dat medicijnen getest worden door mensen met menselijke gebreken die iedere scheet die dwars zit rapporteren, dus daar zal ik geen halszaak van maken.
Maar het is zo stom dat ik nu al enkele weken denk gek te worden terwijl het ligt aan een farmaceutisch, vrij verkrijgbaar middel, terwijl cannabis strafbaar is.

LEG ME DAT EENS UIT?

Toen ik in december 2013 enorme last had van een ondefinieerbare pijn in mijn bil en er was geen middel voor, behalve dit spul, dat niet hielp - had ik moeten weten dat geen enkele dokter, noch farmaceut in staat is werkelijk pijn weg te nemen.
Het is een fabel.
En nu ik weer terug kom van bijna gek geworden, geloof ik maar 1 ding: blijf zoveel mogelijk af van medicatie.
Insuline heb ik nodig, anders ga ik dood.
Al die andere middelen? Ik heb er een hard hoofd in.
Mijn persoonlijkheid zag ik de afgelopen weken veranderen in bijna een wrak.
Ik wens het niemand toe.
Blijf waakzaam op wat je slikt en slik vooral zo min mogelijk.

Nieuwe ziekte

Hoera, ik heb er weer een ziekte bij!
Hoera?
Nee, niet echt.
Was vanmorgen bij de gynaecologe van het Waterlandziekenhuis.
Vorig jaar had ze me 'geholpen' aan mijn eierstokken.
Mooi woord is dat: geholpen.
Ze hielp me er vanaf, dat wel!
Toch goed dat mijn huisarts in januari 2014 zag dat er een cyste zat, wat resulteerde in een snelle operatie, met voorkoming van veel ellende.

Nu was er ander vrouwelijk ongemak dat ik schaarde onder een bijverschijnsel van de diabetes, dat nogal eens schimmels en ontstekingen veroorzaakt. De irritatie van een zeker gebied (lekker dat in bedekte termen spreken, hoezo Victoriaans angehaucht?) bleek een heuse ziekte met heuse schade en wel te behandelen maar niet te genezen.
Nee natuurlijk niet te genezen.
Maar dat ben ik toch gewend?
Ik ben toch al niet te genezen sinds mijn 11e.
Gewapend met cremes en tabletten verliet ik het ziekenhuis.
Herman Finkers haalde ooit het meisje met de eierstokjes aan als beeld van een zeer vruchtbare, al bijna te oude vrouw die toch nog graag kinderen wil.
Ik ben het meisje zonder eierstokjes en wat dies meer zij.
Ach, er valt mee te leven.

Leuke opsomming volgt hieronder van alle ziektes en de nieuwe.
Zou leuk geklonken hebben in de show van Berend Boudewijn: 'En wat hebben zij gewonnen, Pierre?'

Nou dit dus:

Diabetes mellitus (1971)
Neuropathie (1984) - afsterving van de zenuwbanen
Retinopathie (1990) - bloedingen in de oogvaten
Bursitus - slijmbeursontsteking in beide schouders
Frozen schoulder - in de linker schouder
Vernauwde ader 3 hoog achter het hart (2005) te klein om te dotteren, dat is dan weer jammer
Vernauwde aders in de benen, zgn. etalagebenen
Hypotherioïdie - trage schildklier sinds 2005
Dupruyten (verkrampende handen)
Cheiro-arthropathie (verstijvende ledematen)
Benigne paroxismale positieafhankelijke duizeligheid (dankzij hersenschudding 2012 - is over!)
Tinnitus - oorsuizen (sinds de hersenschudding van 2012 en niet over helaas)

en sinds vanmorgen:  Lichen Sclerosus!

Je kunt het vinden op google.
En nee, het is geen blikje Chinese vruchtjes. Die heten lychee.
En ja hoor, komt veel voor bij vrouwen in de overgang met diabetes.
'Mag ik van u, van de auto-immuun ziektes: de ziekte die ongemak veroorzaakt in een zeker gebied?'
Lekker is dat.
Ik had geen idee dat het bestond en zeker niet dat ik het had.
Want ik dacht dat mijn bordje al aardig vol lag.
Vind het al niet meevallen om 24 uur per dag mijn stofwisseling in de gaten te houden.
Maar goed, lekker smeren dus en er het beste van hopen.
Kut is het wel!

Look who's cooking

Gisteren publiceerde ik mijn tweede boekje bij Libris Venstra in Amstelveen: 'Look who's cooking, beproefde recepten', ISBN nummer 9789 463189699, print-on-demand, EU 12,50.
Met op de achterflap de tekst:

 

"Dit is niet echt een kookboek maar meer een verzameling toprecepten, vergaard in de loop der tijden.

Dat Annemike van der Meiden (1959) geïnteresseerd is in koken en eten heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ze in januari 1971 te horen kreeg diabetes type 1 te hebben. Vanaf die tijd moest al het eten met zorg gekozen, bereid en berekend worden. Met de berekening van de koolhydraten ging het weleens mis, maar dat ging nooit ten koste van het plezier en het genieten.

Na de dood van haar moeder ontdekte Annemike in haar archief het recept van DE verjaardagstaart met lange vingers, crème en hagelslag. Bij lezing van de ingrediënten werd duidelijk waarom de verjaardagspartijtjes altijd zo rustig verliepen na het aansnijden van die taart.

De recepten hebben allemaal een eigen verhaal, een eigen geschiedenis. Met de haar gebruikelijke humor schrijft ze daarover in dit boek."

 

Ben trots op mijn tweede boekje. Het is heerlijk om te kunnen schrijven en dan zoveel dingen in je hoofd aan van alles en nog wat te kunnen verbinden. Dit keer aan recepten.
Er zullen (hopelijk) nog vele boeken volgen. Heb al ideeën voor een prekenbundeltje, een thriller en een streekroman.