high and higher

Schreef ik gisteren nog over dat buiten-buikse object dat het 'foutje' in mijn lijf corrigeert, vandaag moet ik melden dat dat ding het weer eens liet afweten afgelopen nacht.
Gisteravond eigenlijk al, want toen gingen de bloedsukers zo hard omhoog dat ik dacht dat er een kink in de kabel zat, wat niet zo bleek te zijn. Maar na het aanbrengen van een nieuw infuus en na wat bolussen bleven de suikers stabiel rond de 7 en 7,1 terwijl Marinus en ik de film Gandhi afkeken.
Vanmorgen 23,5, nog een keer meten: 24,6, nog een keer: 25,7. Omdat ik ervan uitging (met die 7 en 7,1 in het achterhoofd) dat het niet kon liggen aan de aansluiting, voegde ik een flink aantal eenheden insuline toe. Na een uur waren we tot een hoogte van 27,6 gestegen. Toen het infuus eruit - inderdaad naald dwars, dus geblokkeerd - en meteen (weer!) een nieuwe erin en een flinke shot van 10 E met lange naald met de insuline pen. Net gemeteen: 28,5. Nog maar eens 5E. Als we het plafond van 30 bereiken, meld ik me bij de Eerste Hulp . . .

En dat terwijl mijn internist gisteren trots meldde dat ik zo'n keurig gemiddeld bloedsuiker van 70 (voorheen 8,5 HbA1c) had over de laatste maanden. Had ja!

Zulke verschuivingen van high naar higher kunnen ook onstaan onder invloed van het weer. Het is ineens warm, daar kan de suikerhuishouding ook niet tegen. Andere mensen krijgen lagere bloedsuiker bij warmer weer, bij mij werkt het averechts.
En wat je dan voelt: zwaar hoofd, dorst, hartkloppingen, moe moe moe . . . Als een kater, maar dan zonder dat je wijn gedronken hebt.

Gisteren bij de apotheek van het ziekenhuis kreeg ik een appel mee in ruil voor een enquete invullen. Eerder schreef ik al over een kaart die ik in 1971 kreeg van mijn tante Rola uit de Bahamas met de prachtige tekst: an apple a day keeps the doctor away.
Eén van mijn collega's uit de werkgemeenschap schreef heel humoristisch: die appel helpt alleen als je hem naar het hoofd van de dokter gooit :-)

Misschien moet je met de bezuinigingen tegenwoordig de tekst op het zakje aanpassen: uw gezondheid, ons een zorg!

Over Menna, Emmie en Ekimenna

Net voordat ze 'gehaald' zouden worden op maandag 10 juni hadden de meisjes genoeg van hun verblijf in de buik van mijn zuster en maakten ze hun opwachting in de wereld. Woensdag 5 juni kondigden ze hun komst aan, donderdag 6 juni waren ze er. En wat een prachtige namen hebben ze: Menna Elize en Emmie Johanna. Ze scheelden 5 gram in gewicht (2875 en 2870 gram) en 1 centimeter (48 en 47) in lengte.
Elize en Johanna had ik wel verwacht, maar Menna en Emmie niet, totdat ik begon door te denken. Vroeger, heel lang geleden, konden mijn zus Wendelmoet en ik prima converseren in omgekeerde zinnen, we spraken dus achterstevoren om het maar zo te zeggen en we waren daar zeer behendig in. Plotseling schoot me te binnen hoe mijn eigen naam achterstevoren luidde: ekimenna. Dus ik ben vernoemd. Toen ik het meldde aan Wendelmoet had ze het niet eens in de gaten geloof ik. Wel bijzonder, maar het belangrijkste is dat de 2 er zijn en dat ze gezond op de wereld kwamen en zonder al teveel gedoe. Gewoon een keizersnee en geen gedonder.
Inmiddels is de familie weer thuis en zijn de grootouders op bezoek geweest. Onze tijd komt nog wel. De geboortekaartjes zijn op de bus gedaan en in Nederland al aangekomen.

De laatste weken speelde het probleem dat mijn rijbewijs verlopen was. 14 december 2012 was mijn eigen verklaring aangekomen bij het CBR. De ene vertraging na de andere volgde, met het gevolg dat 1 mei 2013 mijn rijbewijs verliep. Eerst was er gezeur over de gegevens van de oogarts, daarna de cardioloog (nog niet eerder meegemaakt). Daarna moest er een rijtoets afgelegd worden - ook nieuw. Volgende keer maar een jaar eerder beginnen en elke dag bellen met dat CBR: wat wilt u nu weten en waarom?  Elke vijf jaar is dit mijn straf voor het feit dat ik diabetes heb en in die 35 jaar nog nooit echt een vreselijk ongeluk heb veroorzaakt of meegemaakt, behalve wat vervelende blikschade, waarvan 4 van de 5 keer veroorzaakt door anderen. En het kost elke keer weer geld: eigen verklaring, keuring, nieuwe pasfoto, nieuw rijbewijs. Bah!

Vandaag keek ik naar beneden en zag mijn pomp overduidelijk aanwezig. Ik dacht: hoe lang nog zullen mensen zo'n uitwendig object nodig hebben voor de regulatie van een intern 'foutje'.
Een 'foutje' dat een behoorlijke domper was (en is) in mijn leven en mijn toekomst en levensvreugde zeer zeker zal bekorten.

Volkomen kookboek 1977

Tegenwoordig maak ik een weekmenu, zodat ik niet elke dag hoef te bedenken wat we zullen eten.
Ik haal recepten uit verschillende bladen of zoek via smulweb met de ingredienten die ik in huis heb. Gisteren zocht ik iets op in mijn volkomen kookboek. Dat is een uitgave uit 1976 van een grote supermarktketen met recepten van Wina Born. Ik kreeg het in 1977 tijdens Sinterklaas van mijn tante Rola en sla het dus nog regelmatig na.
Toch is er veel veranderd in de keuken. Veel dingen staan er niet in, zoals wokken. Al lijkt het op sauteren, maar dan met olie, zonder boter. Er werd in de 70er jaren veel meer boter gebruikt dan nu.
Ik ging op zoek naar klassieke gerechten.
De maaltijden die de tand des tijds hebben doorstaan en nog steeds bereid en gegeten worden.
De eerste klassieker die me te binnen schoot was Boeuf Bourgignon. Wina Born van het Volkomen kookboek wijdt er alleen een korte melding aan, nl.dat a la Bourgignonne bestaat uit een garnituur van spek, uitjes, champignons en wijn. Dat gaan we vanavond eten en heb ik gisteren al gemaakt. Stoofpotten zijn het lekkerst 'the day after'.
Ook opvallend is dat in de 70er jaren veel met drank werd gekookt. Sherry, bleeeeeh!
Om ook verschillende landen recht te doen, ziet mijn kooklijst voor de komende tijd er als volgt uit:
Coq au vin,
Fish and chips
Kip a la bonne femme
Loempia
Paella
Spaghetti in de oven
Souvlaki met tsatsiki-saus
Tsjap tjoi
Vlaamse konijn met mosterd en wit bier en dan zonder konijn, maar met kip!

 Door het vochtige weer heb ik extra last van de neuropathie.

Twee dagen geleden weer een snelle ontregeling door - alweer - een verkeerd terecht gekomen naaldje. Nu had ik gelukkig sneller door dat daar de kneep zat, dus snel weer van spuitplek gewisseld en al snel ging de suiker zakken, van 23 naar 7.

Een diabetische zuster

Afgelopen week waren Marinus en ik in Denemarken. We verbleven in een vakantie-huisje van de buren van zus Wendelmoet  in Torrenso, met streepjes door de o. Ons logeerhuisje had een uitzicht op het Kattegat, maar van de zee en het strand hebben we niet veel gezien.

We waren er om twee redenen. Om er zelf even uit te zijn en om mijn zus Wendelmoet en zwager Lars te assisteren bij wat klusjes in en rond huis. Niet dat ik zoveel kon of kan, maar ook kleine klusjes helpen. Mijn bijdrage bestond voornamelijk uit de was verzorgen en eten koken. Iedere middag na de lunch deden we met z'n 3en een dutje: Wendelmoet op de bank en Marinus en ik op achteruitklapbare stoelen.

Mijn grootste bijdrage bestond uit het inruimen van de babykleertjes in de nieuwe ladenkastjes (en 40 van de 100 luiers die Wendelmoet aangeschaft had!) en het samen met Marinus in elkaar zetten van een Ikea ledikantje, dat normale mensen een kwartier kost, maar ons natuurlijk een uur. Ook bedacht ik in het begin van de week dat het toch echt wel tijd werd voor het klaarzetten van de tas voor de komende ziekenhuisopname van Wendelmoet. Zelf vond ze dat zo definitief en ze had nog vele spullen tot het laatst nodig, zei ze, zoals toiletspullen en medicijnen. Maar ik was onverbiddelijk. Mijn idee was/is dat je al die dingen best extra/dubbel in huis kan hebben, want je maakt ze op den duur toch op. Zo hadden we dinsdag haar tas klaar en ook die van de kleintjes. Dat bleek later een gouden greep.
Marinus pakte ondertussen flink aan, met bijvoorbeeld het lappen van de dubbele ramen rondom:

 

Op zaterdag assisteerde hij Lars bij het verplaatsen van zaken en rommel wegbrengen naar grof vuil en heeft hij de vloerkleden met een speciale stofzuiger gereinigd.
Het werd prachtig weer en Wendelmoet waagde het zelfs om lekker buiten haar thee op te drinken:

 

Zo rommelden we op ons gemak door de week heen. Iedere ochtend reden we vanuit Torrenso (met die twee streepjes door de o) door Kattendrup en stopten bij de plaatselijke bakker waar we én een gesneden toeristen-brood haalden én iets lekkers bij de koffie voor Wendelmoet en onszelf natuurlijk. Ondertussen maakten we de troonswisseling in Nederland mee met Deens commentaar.

Vrijdag stond een echo gepland in het ziekenhuis en daar mocht ik bij zijn. Het was ontroerend om de kleintjes zo levensecht op scherm te zien!

Er werd geconstateerd dat de baarmoedermond te kort was - ze moest nu echt helemaal plat en ze gingen haar opnemen. Dat was heel erg schrikken.

 

Lars bracht mij naar huis en keerde terug met de tas. Toch een goeie ingeving dus!
Marinus en ik gingen na het avondeten bij Wendelmoet langs in het ziekenhuis.

Inmiddels had Wendelmoet een pijnlijke cortico-steroiden-injectie gehad voor de longrijping van de kleintjes. Als neveneffect kan dat een stijging van de bloedsuiker tot gevolg hebben. Dat had het ook. Met slechts een bloedsuikerwaarde van 8,2 werd er al ingegrepen met insuline. Ik zag de verpleegkundige aankomen met een grote spuit en schrok ervan. "Hoeveel gaat ze je geven?" vroeg ik bezwaard. Gelukkig slechts 2 eenheden. Pffff. Maar de Deense verpleegkundige was niet zo ingeleid in de materie van insulinepennen. Ze had gedacht dat bij het draaien naar de gewenste hoeveelheid eenheden de naald vanzelf naar buiten zou komen. Nu ze wist dat ik een 'diabetiker' was werd er aanspraak gemaakt op mijn expertise. Even het dopje eraf en klaar! Toch wel handig, zo'n diabetische zuster in bereik. Het was een vreemde ervaring om mijn zus voor het eerst in haar leven insuline toegediend te zien krijgen. Het was niet zo pijnlijk als de intramusculaire injectie met cortico-steroiden! Ze heeft nog 3 shots nodig gehad, toen waren de kleintjes klaar voor eventuele geboorte.

Gelukkig mocht Wendelmoet vandaag alweer naar huis. Ze woont op 10 minuten afstand van het ziekenhuis. Nu de kleintjes rijp zijn voor geboorte is de kans dat het mis gaat minder, maar spannend blijft het natuurlijk tot het einde toe. Week 33 gaan 'we' in !

 

 

 

Jeetje, wat ben ik slank vergeleken bij mijn zuster ;-) !

 

PS Overigens waren mijn bloedsuikers in Denemarken ongekend mooi: allemaal - de hele week door dus - tussen de 5 en 7.

 

 

 

 

Terugblik op een kortstondige ontregeling

Vanmorgen werd ik wakker met een fikse hypo. Dat was te verwachten.
Gisteravond had ik nog een beschuit en een boterham gegeten en voelde de maag rustig.
De gebruikelijke avondtabletten voor cholesterol, bloeddruk (gedeeltelijk) en bloedverdunner heb ik niet genomen, maar wel de omezaprol (maagzuurremmer) en dat heeft blijkbaar ook goed zijn werk gedaan.
Nadat ik al enige tijd in bed druivensuikers naar binnen had gewerkt meette ik om 18.15 uur 2,9.
Maar momenteel is Marinus koffie aan het zetten en krijg ik daar een beschuit bij met kaas ;-)
Heb even in de meter gekeken naar de waarden van gisteren. Best wel een dramatisch overzicht:

Dinsdag 16 april
8.30 uur  7,8    -  de dag begon gewoon

16.20     22,8
16.45     20,9
17.15     22,3
18.00     21,7
18.30     21,8
19.00     23,5    - hier heb ik extra ingegrepen met de pen en lange naald
19.30     19,1
19.45     18,2
20.30     17,6
21.00     14,6
22.00     13,5
22.30     11,7
00.00       9,1
00.30       7,5   -  toen eindigde de film die we bekeken: The name of the rose

Het is een combinatie geweest van een verbogen infuusnaald en een buikgriep.
Vandaag gaan Marinus en ik voorbereidingen trefffen voor zijn verjaardag morgen.
Ik heb 2 recepten van pasta met vlees en met vis, zalm. De zalm ga ik straks op een plank in de oven roken. Door de geur van het cederhout krijgt de vis dan een heel bijzondere smaak. Op de volgende  site http://www.ovenplank.nl/ staan mogelijkheden en recepten. Ik heb de plank overigens veel goedkoper gekocht in een winkeltje in Haarlem, waar we onlangs in de buurt moesten zijn.
Het zal best lekker worden.

Wat is er aan de hand?

Zo loop je te verkondigen tegen Jan en alleman dat het met de suikers prima gaat en wissel je keurig op tijd van spuitplek en zo heb je ineens een score van 22,8 in het display.
Wat is er aan de hand?
Rond het middaguur nam ik mijn kans waar en at tussen de middag, terwijl Marinus naar zijn filosofieles was (hij is asperge-hater) verse asperges met 2 kriel-aardappelen, ei en wat ham.
Daarna voelde ik me steeds minder prettig, had diarree en besloot rond half 2 naar bed te gaan. Mijn handen en voeten deden verschrikkelijk pijn, maar toch lukte het op de een of andere manier om wat weg te sukkelen.
Tegen half 5 stond ik op  en meette een bloedsuiker van 22,8. Snel testen of het infuusset doorliep en veel insuline erin en naar beneden om te proberen eten voor te bereiden. De suiker wilde niet dalen, terwijl de insuline al na 15-20 minuten iets moet doen. Ik werd steeds misselijker.
Marinus kwam thuis en normaal gaan we dan gezellig bij elkaar zitten en nemen ieder een drankje en hij een sigaar, maar dit keer ging ik naar boven met een cola light. Dat wil wel eens helpen tegen darmproblemen en misselijkheid. Het hielp niet. Ook rechtop aan mijn bureau zitten hielp niet. Ik nam met wat water immodium in.
Ik voelde wat pijn op de borst en dacht: zou er iets met mijn hart aan de hand zijn: boezemfibrillatie, al eerder gehad, gaf ook een beroerd gevoel?
Bloeddruk gemeten: 150 over 75, dus goed.
Marinus kwam naar boven en ineens moest ik rennen naar de badkamer en alsnog overgeven. Dat luchtte op.
Ik besloot het infuusset te ontkoppelen en zag dat de naald helemaal krom was. Er was dus al driekwart dag geen insuline in gegaan. Snel weer een andere spuitplek.
Ondanks dat steeg de suiker weer tot 23,6. De 8 eenheden insuline leken niets te doen,
Voor dit soort noodgevallen heb ik van Belinda extra lange naalden gekregen die je met de pen kunt gebruiken. Het is bijna een jaar geleden dat ik ben overgestapt van de pen naar de pomp, maar zojuist heb ik de pen weer gebruikt om met een 12,7 mm naald 8 eenheden insuline dieper in te brengen.
En nu maar kijken wat er gaat gebeuren.

Wat is het nu geweest? Wat was er aan de hand?
Was het iets met de asperges, waarvan ik er welgeteld maar 1 van de 5 echt lekker vond?
Is het een buikgriep?
Kwam het door de bloedsuiker-stijging?

Mooie foto - dankzij mijn mobiel - van de kromme naald en de insulinepen met lange naald:

Zojuist weer gemeten: 19,1. Na twee uur is de dalende lijn weer ingezet. Pffffff.

Zichtbaar ziek zijn

Na bijna twee maanden ziek te zijn, even weer een bericht.

Dankzij de tijd die ik nu meer heb, krijg ik meer grip op mijn diabetes en dus betere waarden. Voor het eerst in tijden had ik eergisteren een dag waarop alle bloedsuikers onder de 10 bleven. Hier is het overzicht:

BS                   E          KH     

Dinsdag 12 maart  2013

N (8.00)        9,3                 1,5      3-5

10.00            7,2
13.00            5,0                 5         40                  
16.00            7,9                 1,5      12                                         
18.00            6,0                 6,6      45
23.00            7,3

Helaas vertaalt dat zich niet in minder pijn. Sterker nog, het lijkt alsof de pijn in de voeten en de handen erger wordt. Maar dat kan ook door de kou van de afgelopen dagen komen.

En dacht ik vroeger dat vermoeidheid vooral te maken had met hoge bloedsuikers – dat is dus absoluut niet zo. De vermoeidheid is chronisch blijkbaar. Hij slaat ook toe op meerdere momenten per dag.

Van mijn tante Rola ontving ik tijdens een reünie van onze familie in 2009 een copie van brieven van mijn ouders gericht aan haar – tijdelijk wonend op de Bahamas -  in de periode dat mijn zusje Wendelmoet baby was en ik diabetes kreeg.

Daarover schreef mijn vader op 24 januari 1971 – 6 dagen na de ontdekking dat ik diabetes mellitus type 1 had - het volgende:

“Van moeder (dat was mijn oma Renske) weet je inmiddels dat Annemike in ’t ziekenhuis ligt. Het gaat aardig goed; ze heeft zich erbij neergelegd dat ze een paar weken daar moet blijven en ze is echt bezig te wennen aan de gedachte dat ze haar leven lang gehandicapt blijft.”

Ja, gehandicapt. Dat klinkt minder erg dan ziek zijn.

Hij schetste verder een dramatisch beeld van de voorafgaande tijd:

“We ontdekten het eigenlijk een week geleden, toen ze per dag ongeveer 5 à 6 liter dronk. Zondag was het niet meer te harden.Ze was broodmager in één week, spierwit en doodmoe. De schoolarts heeft haar doorgestuurd naar de huisarts, toen meteen naar de specialist en meteen in het ziekenhuis. Ze heeft nu al 4 dagen injecties en dat helpt natuurlijk. (…) We moeten nu het beste maar hopen.”

Ergens in de begin jaren 80 toen ik begon met preken kwam ik die schoolarts weer tegen in Kedichem. Ik had daar een dienst geleid en hij schudde me de hand en zei: “Ik ben de arts die ontdekte dat je diabetes had. Ik was altijd benieuwd hoe het met je was gegaan en ben blij vandaag te zien dat je plezier hebt om voor te gaan in een dienst.” Hij heette van de Andel en ik was oprecht ontroerd hem weer te ontmoeten. Het moet voor zo’n man ook een schok zijn geweest om bij een kind van 11 ½ jaar zo’n ziekte te moeten constateren.Ik zie nog hoe hij een plastic bekertje in zijn hand had met een wijzertje en dat dat ding verschoof en trillend een waarde aangaf die niet deugde – want dat was duidelijk af te lezen van zijn gezicht.

 Een leven lang gehandicapt, dat schreef mijn vader. En tegenwoordig loop ik met een stok, omdat mijn evenwicht door de neuropathie minder is en omdat ik last heb van mijn rug bij geringe inspanning.  Ik zie mensen soms bevreemd kijken als ik aankom met die stok. Het maakt het ziek zijn zichtbaar. Want het vervelende van diabetes (en ook veel andere ziekten)  is dat je aan de buitenkant niet ziet hoe het van binnen voelt.

Nu, dankzij de stok, dus wel.

Leuke herinneringen aan die ziekenhuisperiode zijn de volgende. Ik kreeg van mijn ouders een horloge; de geur van 4711 Tosca Eau de cologne; een kaart van mijn tante Rola uit de Bahama’s met de tekst: ‘An apple a day, keeps the doctor away’ en een roze koektrommel met zelfgebakken suikervrije zandkoekjes, waarvan ik er – eenmaal thuis – elke dag één mocht snoepen.

Ziek zijn kan ook zichtbaar, ruikbaar en eetbaar iets moois opleveren.